Belgium’s JAZZ & MO magazine just reviewed JOHN EDWARDS & DIRK SERRIES’ ‘Melancholia’ album in their latest printed edition. The album is available from our store and on bandcamp.

“In zijn treffende hoestekst roept Guy Peters een interessante vraag op : het album heet Melancholia maar Peters zelf hoort vooral ongebreideld speelplezier.  De vitaliteit van het duospel en de zucht naar avontuur zijn onmiskenbaar, dusdanig zelfs dat melancholie zo’n beetje het laatste is waaraan je bij deze muziek denkt.  In elk geval is de plaat een ontmoeting tussen twee verwanten die elk uit een hoek van de experimentele jazz komen, en tussen twee instrumenten die net zo goed verwant maar erg verschillend zijn.  Het woord experimenteel is hier zonder meer op zijn plaats.  Dit is muziek waarvan de uitkomst niet op voorhand vaststaat, muziek die gebeurt.  De koers wordt al spelende bepaald.  Naar mijn idee mondt die aanpak op deze cd vooral uit in een onderzoek naar de textuur van klank.  Er zijn meerdere momenten waarop het duo verrassende en soms zelfs overrompelende samenklanken vindt, en in de tussentijd wordt gezocht.  De klankrijkdom is een ding, maar als luisteraar deelgenoot of zelfs medeplichtig mogen zijn in dat proces is toch de grootste sensatie” Jazz & Mo – Belgium

TOM JACKSON & COLIN WEBSTER’s THE OTHER LIES gets a fine review on Canada’s JAZZWORD by Ken Waxman. The album is of course still available from our store and on bandcamp. BANDCAMP is by the way waiving their revenue shares once again so that every penny goes directly to the musicians themselves. We’re offering you a 35% on individual digital or physical releases and a 60% discount on the full digital catalog.   Thank you for your support !!

“The nub of linearity also occasionally peeks through the overblowing and segmented tones that make up The Other Lies. Jackson who has been part of The Apartment House and Webster who plays with Daniel Thompson and others, use every part of their respective instruments to source new and unique textures. Yet by the time they reach the concluding “VI” track, near classic textures are heard among clarion vibrations from the clarinet and resonating low pitches from the baritone saxophone. This confirms that linear harmonies and gentling balance are also present. Otherwise what lies in The Other Lies are mini essays in extended techniques with shrill and staccato clarinet lines butting up against alto or baritone tongue slaps, continuous blowing and split tone fragmentation. A few fowl honks suddenly increase the tempo in parts, and brief silent interludes prolong the sound descriptions. “I” sets up the improvisations at greatest length, starting with both overblowing in double counterpoint at great length. Breaking apart into altissimo clarinet squeals and grainy alto saxophone scoops and split tones, Webster soon joins Jackson at the highest reed pitches. Throwing the connective ostinato back and forth, the two reach a climax of harder, heavier and more segmented vibrations.”

MusicZine talked to DIRK SERRIES on Zoom about his label, his new collaboration with TRÖSTA, YODOK III & the free improvisation scene and future works.

MOORS MAGAZINE is catching up with some of our albums from the backcatalog and has been writing some lovely and honest evaluations. Here’re 2 : COLIN WEBSTER & DANIEL THOMPSON – Boskage and SETT – First And Second. Both albums are still available from our store and on bandcamp.

“Als akoestisch gitarist Daniel Thompson en altsaxofonist Colin Webster samen gaan spelen weet je dat je het onverwachte kunt verwachten. Het in juni 2018 opgenomen album Boskage bevat drie improvisaties die behoorlijk wat aandacht en concentratie vergen van jou als luisteraar, maar daar krijg je dan ook wel wat voor terug, want Thompson en Webster zijn twee ongewone virtuozen, die juist omdat ze volledige controle hebben over hun instrument ook de volledige vrijheid durven opzoeken. Dat begint in de eerste improvisatie met wat aftastend uitwisselen van geluiden, maar al snel gebeurt er heel veel en gaan de twee een geweldig muzikaal gesprek aan, dat heftig, maar ook intiem wordt, en laten we vooral niet vergeten, ook bijzonder humoristisch. Luister maar eens naar het begin van de derde improvisatie – dat is niet alleen muzikaal subliem, maar ook geweldig grappig. Zoals wel vaker bij dit soort intensieve improvisaties ontgaat je als luisteraar vrij veel als je er de eerste keer naar luistert, maar als je de moeite neemt dit album vaker te beluisteren zul je merken dat het nog veel geraffineerder en beter in elkaar zit dan je dacht. Spannend van begin tot eind, en veel avontuurlijker dan hier zul je het niet gauw vinden. Voor iedereen met open oren.”

“Sett is een gelegenheidsband met een behoorlijk ongewone bezetting, zelfs voor een free jazz-kwartet. Het gaat hier om twee unieke, eigenzinnige gitaristen, de Vlaming Dirk Serries en de Brit Daniel Thompson (die overigens allebei hun eigen geweldige platenlabel zijn gestart), contrabassist John Edwards en violaspeler Benedict Taylor. Drie Britten en een Belg, maar alle vier uit hetzelfde avontuurlijke hout gesneden. Op dit album hoor je twee sessies van een klein half uur elk die in november 2019 zijn opgenomen, die van de luisteraar behoorlijk wat aandacht en concentratie vergen. Dit is geen muziek voor luie luisteraars of voor mensen die achtergrondmuziek zoeken, laat ik het zo maar zeggen. Muziek voor mensen met open oren en een open geest, die door ogenschijnlijke chaos heen kunnen luisteren en kunnen horen hoe flexibel en soepel de vier mannen op elkaar reageren en met elkaar tot iets spannends en hechtst komen. Luister bijvoorbeeld eens naar het eerste fragment dat ik uit de eerste sett heb geknipt (wat eigenlijk een doodzonde is) en dat begint met wat toch wat op chaos lijkt, maar wat al heel snel naar een hechte samengesmede spannende brok muziek toewerkt. Luister er maar eens een paar keer achter elkaar naar, en je bewondering zal zonder meer groeien.Dat geldt ook voor de fluisterzachte passages, waarbij ik echt op het puntje van mijn stoel zit – de spanning wordt er op die momenten zo fenomenaal mooi ingehouden dat ik echt met open mond zit te luisteren. En als je dan goed luistert kun je soms niet echt thuisbrengen welk geluid nu op welke manier uit welk instrument is ontlokt, en dat maakt het eigenlijk nog leuker. Daarom is het ook eindeloos veel leuker om live bij dit soort concerten aanwezig te zijn, maar een opname als deze maakt veel goed, zeker omdat ook hier weer blijkt dat vaker luisteren nog veel meer details en subtiele geheimen aan het licht brengt. Een juweel van een album.”

Last Friday we had our 2nd label event at the lovely PlusEtage jazzclub in Baarle-Nassau (NL) with a fantastic duo performance of COLIN WEBSTER (alto sax) and TOM JACKSON (clarinet). Ben Taffijn’s NIEUWE NOTEN wrote a lovely review in combination with analyzing Webster & Jackson’s THE OTHER LIES album. Next up : CHARLOTTE KEEFFE & ANDREW LISLE – April 29th.

“Twee blazers, als duo, hoor je zelden. Vandaar dat klarinettist Tom Jackson en saxofonist Colin Webster nog nooit samen op het podium stonden of samen een album opnamen, ook al kennen ze elkaar al jaren en wonen ze beiden in Londen. En als Dirk Serries ze niet gevraagd had voor het bij zijn A New Wave of Jazz verschenen ‘The Other Lies’, was het er wellicht wel nooit van gekomen. Gisterenavond waren de twee ook live te horen in de PlusEtage.

Wellicht komt het duo Jackson – Webster wel het mooist tot zijn recht in de fragiele, ingetogen passages, direct al in het eerste stuk op de CD en op menig moment tijdens het boeiende treffen in Baarle-Nassau. Boeiend hoe de klanken in elkaar haken, elkaar kruisend in het hoog. Soms hoor je niet eens of het nu de klarinet is of de altsax. Bijzondere klanken, vaak het gevolg van het op vrij onorthodoxe wijze inzetten van de instrumenten. Met name Webster werkt veel met zijn kleppen, blaast over het riet, lispelt, gromt en sputtert naar hartenlust. Op andere momenten en het tweede stuk voor de pauze tijdens het concert is er een mooi voorbeeld van, overheerst de speelse creativiteit, gaan de twee met elkaar het duel aan in het hoogste register. Al kwetterend en schreeuwend zoeken de heren de grenzen op van hun instrument. Mooi is ook het begin van het laatste stuk in Baarle-Nassau waarin de twee middels circulaire ademhaling een krachtige drone neerzetten, de klanken haken hier volledig in elkaar.

Het album is niet minder bijzonder, neem de verrichtingen in het tweede stuk, waarin we Webster op baritonsax horen (die had hij gisterenavond niet meegenomen). Stugge klanken produceert hij hier, antwoord gevend op Jacksons springende noten. In het derde stuk vallen de slierten noten op die Jackson produceert, krachtig begeleid door de ritmische stoten van Webster op zijn baritonsax en verderop vindt een boeiend treffen plaats tussen klarinet en altsax.”