MUSIQUE MACHINE delivers another duo of reviews : ONNO GOVAERT + SERRIES/VERHOEVEN – TWOFOLD (2xCD) and TOM JACKSON & COLIN WEBSTER – THE OTHER LIES (cd). Both cds are still available from our bandcamp. A special shout out today as this is bandcamp Friday so we’re offering you a 50% discount on any digital/physical release. Time to catch up and complete the collection. Discount code is : bandcampfridayoct22 – valid till Oct 8th.

Twofold is a double CD set which finds Dutch jazz drummer/ percussionist Onno Govaert pairing up with two players, for two fairly varied improv sets. For the first CD, he is joined by Belgian Pianist Martina Verhoeven for three around fifteen-minute tracks. And for the second he’s joined by Dirk Serries, whose also from Belgian and plays amplified acoustic guitar- on a single forty-two-minute track. Govaert has been active since the early 2000’s both releasing solo/ collabs, as well as being part of projects such as free jazz/ improv trio Cactus Truck,  free improv five piece In Layers, and around five or six other projects. So on the first CD, he is joined Martina Verhoeven, for three around fifteen-minute untitled tracks. The first track opens with just Govaert- with a complex & darting blend of cymbal snap ‘n’ dart, skittering drum smashes, and tom smashes. Fairly soon Verhoeven piano work appears, and it’s just as complex ‘n’ darting, mixing rapid bounds, rolling cascades and fraught mid to high key flits ‘n’ flirts. As the track moves on, we get sudden breaks in the type of percussion, moving from rim hits, chime smashes, wood snares, etc. As Verhoeven mirrors these shifts with low-end clunk ‘n’ bound, and sudden racing key runs. The second untitled track opens with set spotting high note keys, and fairly rapidly this is joined by different types of percussion darts- as the piano playing opens up into more varied clusters of notation runs. Later on, we move into busier and very cymbal-heavy runs, which are matched by rolling reels of key bound ‘n’ race. The third track begins with just playful jerking key clusters, within the first minute these are joined by equally playful, and at points quirky mixed percussion snaps ‘n’ darts. As the track continues both the key and percussion become wonderful manically jaunting in their attack. Before reducing down to just stark key hints and light percussion rustles.  Moving onto the second disc and Govaert is joined by Mr Serries for a single forty-one-minute track. It opens with a blend of tight cymbal smarts ‘n’ runs, which are joined by jagged guitar strums ‘n’ chugs. As the track moves into its sixth minute more woozy neck jigs are added into the mix, as the percussion becomes slightly loose ‘n’ spread- yet these are no less tight. By around the mid-way point, the guitar has become bluntly bounding in its strums, with stray string scarps- as Govaert builds a shifting flow of different percussion hits ‘n’ darts. As we move towards the end of the track the percussion has become way more rapid crashing in its rolling folds, and Serries wild scrubs ‘n’ strums his guitar. Twofold highlights both Govaert’s detailed and at times complex percussion craft, as well as his ability to interact with these two great players in an invigorating and vivid manner. All told two most worthy improv sets, and another great release from the New Wave Of Jazz.” Musique Machine – UK

The Other Lies is an angularly searing-to-gratingly droning ‘n’ warbling example of horn-based improv. It’s an album that rewardingly puts your teeth on edge and your sonic nerves through the grinder. It’s not in any way easy or safe, but if you’re after the sonic equivalent of root canal surgery, then this more that hit’s the spot!. The album brings together two London-based players- Tom Jackson on Clarinet, and Colin Webster alto and baritone saxophones. The six tracks, each with run times between nine and thirteen minutes, were recorded in February of last year at Peckham Road Studios- and I’m sure some studio tiles were melted in the processes.  The sound throughout the album is very urgent and constricting, with never a minute of mellow release. We open with “I” this finds slowly pained waving drifts of horn sustains, which are both piercing highs and crackling grainy. As the track progresses the pair’s rapid and searing interplay takes off, as they weave sourly baying and cheeky-yet-seared warbles around each other.  “III” opens with a seemingly snake-biting-from-every-angle mixture of painfully compressed honk flits, constricting air pulls, and manically darting bays. Before later moving onto mixers of horn tap ‘n’ fiddle, and fraught snake charmer reels. By “V” we find sudden bass fiddles ‘n’ pipes, meeting forking and trumpeting. With the track later moving on to extremely pained drone inter-feeds, and mystic-yet-wonky honk trails. The album is finished off with “VI” which at first focuses on a hover ‘n’ deflating bays and watery warbles. With the track latter taking off into rapid and darting interplays, which often dip into the sour ‘n’ sharpe. For those who enjoy sonically mining at the more intense and head-in-a-vice end of the improv genre, then The Other Lies will be most a painfully pleasing treat….really pushing things way into the fiery & red.” Musique Machine – UK


Ken Waxman of JAZZWORD just wrote a review on ARVING GANGA & RICCARDO MAROGNA’s BALLADS FROM THE WRECKED SHIP, A New Wave Of Jazz released last year. Available through our bandcamp shop.

“Both Den Haag-based, though Arvind Ganga who plays guitar and objects is Dutch, and Riccardo Marogna, who uses electronics with his tenor saxophone and bass clarinet is from Verona, the Netherlands duo have played internationally over the years and worked with dancers and in multi-media. Sounding almost detuned, Ganga’s guitar strokes which begin his duo disc, combine with object rattling and electronic crackles to produce a defining exposition alongside Marogna’s split tones or darker scoops. When some tracks undulate to unexpected fragmentation due to reed honks, altissimo smears or seemingly never-ending strums, a basic linearly preserves the tracks’ flow. Some improvisations such as “Zeelas” and the concluding “Kzans”, intensify the harshness with, for instance, electronics bringing crinkling vibrations into the mix, adding to chiming guitar resounds plus circular breathed puffs. “Kzans” ups the ante with stiff clanks and clips from Ganga’s objects and strings while Marogna’s undulating flutters complete the piece. These whistling peeps are also heard on warmer track such as “The Limp Leaves Waited For Rain, While The Black Clouds Gathered far distant, over Himavant”. Meanwhile moderated reed vibrations and linear slurs quicken into fragmented and dissonant split tones in response to metallic string strokes that get louder and more intense as the piece evolves. Limiting interaction to two instruments doesn’t lead to a lessening in power, production or perception. Plus part of the fascination of these session is following how improvisations are created, shaped and resolved.” Jazzword – Canada


Next week’s label-affiliated musicians STEFAN KEUNE (sax), BENEDICT TAYLOR (viola) and DIRK SERRIES (archtop guitar) are playing our 5th label event at jazzclub PlusEtage (Baarle-Nassau, The Netherlands). While Benedict and Dirk know each other pretty well, from the numerous concerts and albums, this is the first time they join musical forces with German saxophonist STEFAN KEUNE. Not to be missed.

The day before, on Thursday September 29th, BENEDICT TAYLOR and DIRK SERRIES are teaming up with Dutch drummer FRISO VAN WIJCK for another unique live session at the lovely KOFFIE & AMBACHT bar in Rotterdam (The Netherlands).


COLIN WEBSTER & MATTHEW GRIGG’s GOOD TO BE BACK REALITY cassette release just got a short but stunning 5 stars review on BirdBoyBlizzard. You can still order this cassette through our bandcamp shop.

“5 stars ! Webster and Grigg have released a free jazz record that pushes into the realm experimental noise. Resting somewhere on the horizon bringing to mind earlier pioneers like Borbetomagus and Keith Rowe. The tracks bubble with abstract unfolding sounds. The two musicians create a powerful symbiotic relationship. It has an organic organization that reminds me of the sound and the sonic geometry of crumbling paper. However, Webster’s alto and Grigg’s guitar work are distinctly intact but together the music functions as a strong healthy and fully intact organism. That is to say that this jazz duo are keenly aware of the other and the process. Very highly recommended.”


Andrzej Nowak’ SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE (Poland) just reviewed all 4 new cd releases in one longer article. In Polish of course and in Andrzej Nowak’ signature style of reviewing. The albums are still available through our band site.

Dirk Serries and A New Wave of Jazz: two trios, quartet and two duos!

Belgijski label A New Wave Of Jazz funkcjonuje artystycznie od roku 2014 i ugruntował już sobie markę nie tylko na europejskiej scenie muzyki improwizowanej. Ironiczna nazwa, kreatywny szef i nieustające morze pomysłów na tworzenie dobrych, muzycznych koincydencji, to recepta na sukces przedsięwzięcia kierowanego przez gitarzystę Dirka Serriesa.

Sięgamy dziś po cztery czerwcowe premiery labelu, wszystkie wydane na CD, które przynoszą nam wiele udanych dźwięków, choć niczym nie zaskakują. Jak zwykle odnajdujemy na nich w pełni swobodną improwizację, na ogół akustyczne brzmienia i całe rzesze znajomym muzyków, widniejące na takich samych szarych okładkach, tworzonych od początku wedle jednej layoutu i zawsze doposażonych w liner notes autorstwa Guya Petersa.

Na nowych albumach (od numeru katalogowego 049 do 052) odnajdujemy nade wszystko dokonania artystyczne szefa wydawnictwa. Pośród nich dwa akustyczne tria – jedno w pełni strunowe, z kolejną gitarą i kontrabasem, drugie z dwoma instrumentami dętymi, wreszcie duet z perkusistą Onno Govaertem (podwójny, albowiem w szranki impro batalii z rzeczonym drummerem rusza także pianistka Martina Verhoeven). Zestaw nowości uzupełnia elektroakustyczny kwartet Gonçalo Almeidy, który w katalogu dość hermetycznych, tak stylistycznie, jak i personalnie, nagrań labelu stanowi definitywnie świeży element. 

049: Today And All Tomorrows by Serries/ Thompson/ Verhoeven

9 sierpnia 2019, Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht; Dirk Serries – gitara akustyczna, Daniel Thompson – gitara akustyczna oraz Martina Verhoeven – kontrabas. Sześć improwizacji, 44:13

Akustyczne gitary posadowione na przeciwległych flankach i kontrabas na samym środku, doposażony w smyczek, to sytuacja przestrzenna improwizacji. Początek improwizacji, to gra na małe pola – bystre pytania i równie efektowne odpowiedzi. Kameralny zaduch nie przeszkadza budować tu pewnej leniwej dynamiki, ale zdaje się wypełniać też studio grubymi plastrami ciszy. W drugiej opowieści pojawiają się pierwsze preparowane dźwięki. Stonowane zgrzyty i martwe oddechy. Prym wiedzie tu smyczek, który w początkowej fazie szuka dna, zaś w końcowej rwie trio do delikatnego lotu wznoszącego. Kolejna narracja wydaje się bardziej skupiona, minimalistyczna, budowana mikro elementami post-perkusjonalnymi i subtelnymi riffami. Kontrabas przypomina tu leniwego byka, obie gitary kwilące ze strachu owieczki. Całość zostaje bardzo efektownie zgaszona suchym smyczkiem.

Na starcie czwartej opowieści tłumione emocje zdają się przelewać zamkniętymi dyszami. Gitary popiskują, smyczek jęczy z wysiłku. Ciche dźwięki i statutowy minimalizm w połowie improwizacji tracą nagle rację bytu. Muzycy łapią wiatr w żagle i zaczynają budować uroczą gęstwinę tłustych dźwięków. Początek następnego epizodu znów jest bolesny – ukradkowe frazy cedzone przez zaciśnięte zęby, strzępy melodii na lewej gitarze. Narracja systematycznie jednak pęcznieje i lepi się wokół mozolnie konstruowanego pizzicato kontrabasu. Opowieść kipi od emocji, które raz zdają się być uwalniane, innym razem tłamszone do samej podłogi. Finałowe zejście w ciszę jest doprawdy mistrzowskie! Ostatnia improwizacja, to stemple kontrabasu i gitarowe minimalizmy. Brudny barok dużego strunowca szuka tu przyjaciela w post-rockowych westchnieniach obu gitar. Balladowy posmak i źdźbła melodii pomiędzy suchymi strunami nie przeszkadzają muzykom wykreować małego spiętrzenia, po którym smyczek może już gasić płomień improwizacji.

050: Translucence by Rennie/ Roberts/ Serries

12 stycznia 2020, Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht; Tullis Rennie – puzon, Cath Roberts – saksofon barytonowy oraz Dirk Serries – gitara akustyczna. Cztery improwizacje, 45:19

W kolejnym trio sytuacja sceniczna jest następująca: puzon stacjonuje po lewej, saksofon po prawej stronie, a środkową oś narracji kontroluje gitara. Owo narracyjne centrum i prawa flanka zaczynają na raz, z posmakiem free jazzu, z kolei puzon najpierw bierze kilka głębszych oddechów, a dopiero po chwili rzuca garść niebanalnych fraz. Narracja kołysze się na wietrze, bywa nerwowa, ale i leniwa. Tym, który sieje intrygi jest tu nade wszystko gitarzysta, z kolei dęciaki wolą rozmowy na stronie i cięte komentarze. Część narracji sprawia wrażenie nieco zaplanowanej, całość płynie jednak dość swobodnie, z daleka od kameralnej zadumy, raczej z tendencjami do poszukiwania jazzowych emocji. Każdy z muzyków raz za razem puszcza tu oko i zasiewa dramaturgiczny niepokój ciekawą zagrywką. W drugiej improwizacji pojawiają się dźwięki preparowane, między innymi dzięki akcjom smyczka na gryfie gitary. Trochę śpiewu przez łzy, trochę końskiego parskania i kilka dobrych pytań skonsumowanych jeszcze bystrzejszymi odpowiedziami.

Początek trzeciej opowieści wydaje się niespodziewanie dynamiczny, dyktowany tempem puzonu i saksofonu. Gitara wchodzi w post-jazzowe narracje, ale improwizacja po kilku pętlach jakby traciła lwi pazur. Kilka zakrętów, tudzież zaskakujących rozdroży, z których udaje się wyjść na prostą dzięki, jak zawsze skutecznej, metodzie call & responce. Przy okazji odnotowujemy kolejne intrygujące fraz ze strony puzonu. Finałowa improwizacja syci się pewną melodyką, budowana jest małymi riffami i dętymi zaśpiewami. Najpierw kilka krótkich uderzeń, potem więcej przeciągłych westchnień. Każdy z artystów szuka tu nowych rozwiązań, co dobrze robi całej ekspozycji. Nie brakuje mrocznych zakamarków i dobrze postawionych pytań o kierunek dalszej drogi. Końcowe przebudzenie smakuje post-jazzem, niepozbawione jest także szczypty nostalgii.

051: Vistas by Hydra Ensemble

16 kwietnia 2021, Worm; Gonçalo Almeida – kontrabas, Lucija Gregov – wiolonczela, Nina Hitz – wiolonczela oraz Rutger Zuydervelt – elektronika. Pięć improwizacji, 49:42

Swobodna kameralistyka uwikłana w kable współczesnej elektroniki, to idea tej Hydry. Jej drugi album wydaje się być bardzo sprytnie zaprojektowany. Oto bowiem to, co najlepsze, najbardziej frapujące i ekscytujące dostajemy na początku i na końcu nagrania. To, co pomieszczone jest pomiędzy utworami otwarcia i zamknięcia także zdaje się być nad wyraz interesujące, ale chwilami można odnieść wrażenie, jakby muzycy traktowali te fragmenty jako pole do eksperymentów i poszukiwania nowych środków wyrazu.

Pierwszą improwizację buduje dudnienie kontrabasu, szeleszcząca mgła elektroniki i długie, posuwiste frazy obu wiolonczeli. Najpierw artyści serwują nam dużo matowego smutku, potem niemałą porcję emocji nasączonych jakimś stymulującym wywarem roślinnym. Kolejna opowieść bazuje na frazach pizzicato, początkowo głównie ze strony kontrabsu, potem także wiolonczeli. Znów dużo dobrego niesie nam warstwa elektroniczna, która chwilami przypomina live processing. Improwizacja kończy się tu strugami smyczkowych pląsów mniejszych strunowców. W trzeciej części nie brakuje stylowych drobiazgów. Narracja przypomina pajęczynę filigranowych fraz, pomiędzy którymi intrygująco przemykają elektroniczne strugi zaskakujących fonii. W drugiej fazie improwizacji dzieje się już naprawdę dużo, co jest efektem świetnej roboty każdego z muzyków. Czwarta opowieść płynie wyjątkowo nisko przy powierzchni ziemi. Dronowe, post-barokowe ekspozycje kontrabsu najpierw szukają zwady, potem oddają pole minimalistycznym inicjatywom elektroniki i obu wiolonczeli. Finał pnie się ku górze kolektywnymi strugami pizzicato. Anonsowana już wcześniej, ostatnia improwizacja stawia na emocje i całkiem wyszukaną dynamikę. Smutny, molowy początek zwinnie przekształca się w narrację sycącą się energią własną fraz pizzicato i gęstymi plamami elektroniki. Nerwowa, dobrze ugaszona porcja smakowitości. 

052: Twofold by Onno Govaert + Verhoeven/ Serries

18 października 2021, Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht; Onno Govaert – perkusja, Martina Verhoeven – fortepian (dysk 1) oraz Dirk Serries – amplifikowana gitara akustyczna (dysk 2). Trzy improwizacje – 45:38 (1), jedna improwizacja – 42:11 (2)

Jeśli duet perkusji i fortepianu zaliczyć moglibyśmy do post-kameralistyki, która zwinnie łapie bakcyla free jazzu, to duet tejże perkusji z gitarą akustyczną (całkiem silnie amplifikowaną) najudaniej byłoby pomieścić w szufladzie nerwowego post-rocka, który równie chętnie wpada w sidła free jazzu, jak toczy boje na skraju avant-rockowej improwizacji. Jedno wszakże nie ulega wątpliwości – podwójny album prezentuje wyjątkowo smakowite oblicze Onno Govaerta, drummera, którego nagrania śledzimy od ponad dekady, a którego artystyczny rozwój zdaje się nie mieć granic.

Improwizacja pierwszego duetu podzielona została na trzy części o nieco zmiennej dramaturgii. Początek zdaje się być nerwowy, a każdy z muzyków niecierpliwy. Narracja, wyzwolona z wszelkich uwarunkowań gatunkowych, ma tu pokrętną dynamikę i buduje emocje w sposób dalece niepowtarzalny. Od free jazzowej furii po post-kameralne subtelności. Te drugie atrybuty zdają się kreować szczególnie dobitnie drugą część. Dużo akcji minimalistycznych, pracy fortepianowego wnętrza i rezonujących talerzy. Zmysłowy chill-out szybko sięga tu free jazzowego nieba, choć każdy ruch muzyków wydaje się być ulotny i nieoczywisty. W podobnej atmosferze toczy się trzecia odsłona tego duetu. Małe porcje preparowanych fraz powstające blisko ciszy i znów zagadkowy rytm, ledwie sugerowany, jakby w zawieszeniu, wokół którego toczy się improwizacja. Zakończenie albumu z jednej strony jest dość dynamiczne, z drugiej nasączone mrokiem i tajemniczością. Sam finisz zaś doprawdy fenomenalny – potężne pokłady energii kinetycznej stają się tu szelestem fortepianowych młoteczków.

Kolejny duet podany zostaje na dysku w jednym traku, choć ewidentnie składa się z czterech epizodów, które trwają po około dziesięć minut. Początek, to bijąca stopa na bębnie basowym i gitara, która rozsiewa meta rockowe zarazki. Chropowata, czerstwa narracja, po pokonaniu kilku zawiłych wiraży efektownie piętrzy się i skrzy free jazzowymi emocjami. Jeśli Onno stawia tu na dynamikę, to Dirk często zwalnia i sięga po dźwięki preparowane. Muzycy jednocześnie stymulują i temperują wzajemne reakcje. Każdy z owych podepizodów wydaje się mieć dość zbliżoną dramaturgię. Celem każdorazowo jest pewne spiętrzenie, metody zaś dojścia do niego subtelnie się od siebie różnią. W trzeciej i czwartej fazie improwizacji gitara frazuje niekiedy dość basowo, a w jej brzmieniu doszukać się możemy fraz godnych pedal steel guitar. Narracja na ogół toczy się kolektywnie, a fragmenty solowe traktować możemy jako incydenty. Ciekawy jest sam finał. Muzycy zdają się tu dawać upust swoim rockowym, by nie rzec punkowym temperamentom. Jest głośno i naprawdę czupurnie.