Last but not least DIRK SERRIES’ SOLO ACOUSTIC GUITAR IMPROVISATIONS II/III (2xLP) got reviewed by Nieuwe Noten. This 2nd segment in DIRK SERRIES’ solo explorations on the Höfner archtop guitar was released early 2022 after a pressing delay of one year on double vinyl and now reviewed. The 2xLP is of course still available through our bandcamp store.

“In januari 2021 bracht Serries een eerste LP uit met improvisaties op akoestische gitaar, onlangs voegde hij daar nog twee delen aan toe. Zesentwintig vrij korte stukken, verdeeld over vier LP kanten. Geen melodie te bekennen, nergens. Typisch Serries nieuwe stijl. Het is de Serries die we kennen van zijn recente albums, zoals het hierboven genoemde Translucence. Op zoek naar mooie geluiden, aparte bewegingen, abstracties. Soms, zoals in ‘Scourge’, ‘Imminent’ en ‘Syntactic’, op de grens van de stilte. Dat Serries hier niet alleen de snaren met zijn vingers beroert, moge duidelijk zijn. Hij heeft zijn strijkstok en vast nog wat andere hulpmiddelen, met als effect dat het geluid regelmatig opvallend weinig weg heeft van dat van een gitaar. Verder is het karige muziek die Serries ons hier serveert, uitgebeend, minimalistisch. Wat hier zo veel betekent als dat er niets gebeurt, wat niet moet gebeuren. Hier klinkt geen noot te veel.”

Ben Taffijn’s NIEUWE NOTEN kept on reviewing our latest batch of releases and here are the 3 remaining album analyzed and approved. The albums are still available from our bandcamp.

“Nog een keer gitarist Dirk Serries en zijn A New Wave of Jazz. Op ‘Translucence’ horen we hem samen met Tullis Rennie op trombone en Cath Roberts op baritonsax. Het album kwam uit als CD, voor de liefhebbers. Iets dat overigens ook voor de muziek geldt.

Maar goed, dat laatste geldt eigenlijk voor alles wat de man tegenwoordig uitbrengt. Het grote publiek bereikt hij er niet mee, maar dat deert hem niet. Net zoals dat voor al die musici geldt waar hij mee samen speelt. Toch valt er ook nu weer veel te genieten, met name op ‘Translucence’. De beide blazers zetten het geheel direct in ‘Match’ prachtig op scherp. En ‘Match’ kunnen we hier dan prima opvatten als wedstrijd, één waar Serries niet aan mee doet, hij vult aandachtig de gaatjes. En verderop heerlijk ouderwetse piep en knars geluiden, trombone en baritonsax zijn amper herkenbaar. In ‘Moving Sideways’ zoekt het trio de stilte en produceert Serries met zijn gitaar hoogst ongewone geluiden. En verderop zit een prachtige combi duisternis. We hebben immers niet voor niets juist deze blazers. Overigens is dit op sommige momenten een opvallend ritmisch album, althans voor dit soort muziek. Met als mooiste voorbeeld het eerste deel van het titelstuk ‘Translucence’, al horen we het ook op andere plaatsen terug. Op andere momenten overheerst echter de abstractie, wellicht nog wel het meest in het vierde en laatste stuk, ‘Found Within’.”

“Vandaag aandacht voor het dubbelalbum ‘Twofold’ waarop we drummer Onno Govaert horen. Het gaat hier om een dubbel Cd, één schijf bevat de opnames van een concert met Martina Verhoeven op piano en één bevat een concert van Govaert met Dirk Serries. Verder sta ik stil bij ‘Today and All the Tomorrows’ waarop we Serries en Verhoeven, hier op contrabas, horen met mede gitarist Daniel Thompson.

Na een solo van Govaert grossieren zowel hij als Verhoeven in abstracte patronen. Soms schuiven we wat richting het ritme, maar echt gestroomlijnd gaat het er nergens aan toe. Wel neemt verderop het tempo wat af en hoor je de twee zoeken naar welke noten het beste passen, hoe ze elkaar het beste kunnen aanvullen. Iets dat natuurlijk vaker gebeurt tijdens deze set, soms tegen de stilte aanleunend. Maar het meest spannend zijn toch die frases waarin ze beiden het ruime sop kiezen. Pas dan merk je wat een prachtige combinatie piano en drums in feite vormen. Als Verhoeven de lage noten kiest lopen de klanken mooi in elkaar over, kiest ze daarentegen voor de hoge noten dan ontstaan er schitterende contrasten.

Zeker voor vrije improvisatie begint de set van Govaert en Serries opvallend gestructureerd. Serries zet duidelijk de toon, Govaert ondersteunt. Het wordt verderop wat abstracter, maar het duurt lange tijd voordat we in eenzelfde maalstroom terecht komen als in de set met Verhoeven. Dat begint na een opvallend ingetogen solo van Govaert rond de dertigste minuut. Maar dan is het ook echt raak. Een oeverloze stroom aan klanken, zonder dat het een ondefinieerbare brei wordt. Uiteindelijk vinden ze weer de rust en bewegen ze gaandeweg richting de stilte.

Drie snaarinstrumenten dus in ‘Today and All Tomorrows’, een contrabas en twee gitaren, die ook nog eens alle drie op onorthodoxe wijze bespeeld worden. We horen ze kraken, zagen en schuren. Kortom het zijn geluiden die we eerder associëren met de spreekwoordelijke fabriekshal dan met deze instrumenten. En die komen het beste tot uiting tijdens de rustige frases, waarin ze elkaar aftasten en elkaar aanvullen, op zoek naar onverwachte geluiden. Uiterst karig en ingetogen gaat het eraan toe op die momenten. We horen slechts een enkele kraak, een paar korte aanslagen, interrupties die de stilte doorbreken. Het is op die momenten dat ze onze oren masseren met de meest creatieve geluiden denkbaar.”

Italy’s ONDAROCK with veteran Roberto Mandolini at the helm reviewed our 4 new releases. VISTAS and TODAY AND ALL THE TOMORROWS already passed by earlier on. These are the other 2 reviews. The albums are still available from our bandcamp store.

“Twofold” chiude l’ultimo lotto di cd pubblicati dalla A New Wave Of Jazz, composto da “Today And All The Tomorrows”, “Translucence” e “Vistas”. A differenza dei primi tre, il disco inciso da Onno Govaert con Verhoeven e Serries è un doppio cd: il primo suonato dal batterista olandese con Martina al pianoforte; il secondo con Dirk alla chitarra. Entrambi i set sono stati registrati e mixati al Sunny Side Inc. Studio di Anderlecht, in Belgio, il 18 ottobre del 2021. Il primo dei due cd è una lunga improvvisazione divisa in tre parti: la batteria di Govaert definisce fin da subito la struttura ‘aperta’ del brano entro il quale il pianoforte di Martina Verhoeven è libero di muoversi in tutta libertà. La parte centrale, la seconda, è la più movimentata, con i due musicisti in stato di grazia, in grado di suonare come un’intera orchestra (free-)jazz. Completamente diverso il secondo set. Serries ha attaccato l’amplificatore alla sua chitarra e lascia i suoni decantare più a lungo: accenna a scale blues e tra le mille note che tira fuori dalla sei corde, fa intravedere armonie jazz. Dal canto suo Onno Govaert sembra seguire il chitarrista, con accelerazioni e decelerazioni, assecondando l’enfasi su ritmi binari. Intorno alla boa dei tredici minuti i due musicisti sembrano scambiarsi i ruoli: il batterista crea spazi multidimensionali e Serries dà sfogo alla sua fantasia con micro-suoni generati da un’accordatura non convenzionale.” Ondarock – Italy

“Cath Roberts e Tullis Rennie suonano insieme in una mezza dozzina di progetti, tra i quali quel Favourite Animals nato in occasione dell’invito come Artist in Residence al Lancaster Jazz Festival del 2016. Il 12 gennaio 2020 Cath e Tullis hanno raggiunto Dirk Serries nel Sunny Side Inc. Studio di Anderlecht, in Belgio, dove hanno registrato le quattro lunghe improvvisazioni poi finite su “Translucence”. L’inizio dell’improvvisazione è un coro in cui partecipano tutti e tre i musicisti (“Match”). La chitarra acustica di Serries scivola presto in secondo piano dietro il tumultuoso sassofono di Roberts. Il trombone di Rennie fa quasi da contrappunto alle schegge impazzite lanciate in orbita dagli altri due strumenti. Il dialogo è serrato e ognuno dei tre musicisti coinvolti sembra saper seguire il ritmo del discorso, anche se su piani diversi. “Moving Sideways” parte in sordina, con gli strumenti apparentemente impegnati a muoversi ognuno per la sua strada, e molto lentamente trova nel finale la coralità di un coro gospel. L’omonima “Translucence” dura oltre i tredici minuti: Serries si fa sentire di nuovo, dialogando con il sassofono su claudicanti ritmi free-funk. Il lungo finale di “Found Within” mette subito in evidenza lo stile del trombone di Rennie, capace di sovrastare con la propria voce, seppur bassa e a tratti melliflua, quelle ben più alte di chitarra e sassofono.” Ondarock – Italy

HYDRA ENSEMBLE’s VISTAS album, we released on June 15th, is receiving some lovely commentary. Here are three different reviews. The album is of course available through our bandcamp store.

“Rotterdam’s Hydra Ensemble is back with an inspired follow-up to the quartet’s debut Voltas. Featuring double bassist Gonçalo Almeida, cellists Nina Hitz and Lucija Gregov and Rutger Zuydervelt on electronics, Vista is among the most refined new classical works of the year to date. Put an asterisk beside that new classical reference. Zuydervelt’s contributions will push some lovers of the genre out of their collective comfort zone. The artist also known as Machinefabriek plays an outsized role, given that half the group is on the same instrument. He’s hardly the first to add electronics to a chamber ensemble. But he does so with such understated imagination that he is a big part of what makes Hydra Ensemble stand apart. That said, this remains a group of equals. Every contribution, throughout each of the album’s five pieces corresponds neatly with the whole. There’s not a thing out of place.
“Vista III,” for example opens with a gentle interplay between plucked bass and scraped cello. In time, Zuydervelt’s electronics add a complementary source of texture. The piece builds ever so gradually – in both intensity and volume – without ever overwhelming.
“Vista I” and “Vista IV” both showcase the impact of the ensemble’s pairing of two cellos beautifully. Hitz and Gregov deliver a stunning harmonic listening experience, here and elsewhere on the album. These are like advanced drone works, a must-listen if your exploration of that style has been limited to electronic compositions. A point should be made about the album’s luxurious pacing. Nothing is rushed, and the performers avoid crowding one another throughout its 50 minutes. This is a recipe for success that other groups might take note of. By easing listeners through all of the beautiful complexity on display here, Hydra Ensemble makes genuinely challenging music a surprisingly easy listen.” The Moderns – USA

“Quattro diverse personalità unite dalla passione per l’improvvisazione: le violoncelliste classiche Nina Hitz e Lucija Gregov, il contrabbassista Gonçalo Almeida e il polistrumentista Rutger Zuydervelt, alias Machinefabriek.
Il loro primo album, “Voltas”, pubblicato l’anno scorso dalla slovena Inexhaustible Editions, ha messo in evidenza la capacità delle quattro teste dell’Hydra Ensemble di costruire oscure improvvisazioni utilizzando drones metallici e scampoli di melodie. Il nuovo album pubblicato dall’etichetta di Dirk Serries, “Vistas”, ne è il naturale proseguimento. Le cinque improvvisazioni in scaletta seguono le stesse traiettorie sonore dell’album precedente: strati di suoni addensati in un magma oscuro (“Vista I”); frammenti di scale suonati al contrabbasso sui quali vengono depositati suoni di ogni natura (“Vista II”); melodie appena accennate dal violoncello su distese di silenzi assordanti (“Vistas IV”). L’elettronica di Zuydervelt tiene insieme le parti, amalgamando le schegge sonore lanciate dai violoncelli e dal contrabbasso con strati di rumore ed elettronica.
Il disco è stato registrato al Worm di Rotterdam il 16 aprile del 2021 da Vincent Denieul, e mixato dallo stesso Gonçalo Almeida.” Ondarock – Italy

“Eind vorig jaar besteedde ik aandacht aan het debuutalbum van het Hydra Ensemble, ‘Voltas’, inmiddels ligt er al weer een opvolger: ‘Vista’. Een bijzonder kwartet, bestaand uit Rutger Zuydervelt, bassist Gonçalo Almeida en twee cellisten: Nina Hitz en de hierboven reeds genoemde Gregov. Aan de hand van dit debuut definieerde ik de muziek van dit kwartet als een “geluidswereld … die het midden houdt tussen experimentele elektronica, geïmproviseerde muziek en hedendaags gecomponeerde kamermuziek”. Een uitspraak die onverkort van toepassing is op dit tweede, al even spannende album. Na een vrij strak en ritmisch eerste deel valt ons ‘Vista II’ op, een uiterst beheerste klanksculptuur, vol onverwachte, vaak opvallend percussieve geluiden. En verderop doet de melancholie op meesterlijke wijze zijn intrede. In het derde deel is de klankwereld soms nog subtieler, al valt dit deel met name op door de dwingende onderstroom, uitmondend in een overdonderend ritmisch patroon. Zuydervelt kleurt het vierde deel, door de akoestische verrichtingen op subtiele wijze met zijn elektronische geluiden te verrijken. De overdonderende diversiteit, waarin hedendaagse kamermuziek experimentele elektronica ontmoet, komt wellicht nog wel het beste tot uiting in het ritmische vijfde deel en het afsluitende stuk van dit boeiende album.” Nieuwe Noten – The Netherlands