Last Friday June 24th we held our 4 label event at PlusEtage (Baarle-Nassau, NL) with an ad-hoc constellation of LUCIJA GREGOV (cello), DIRK SERRIES (guitar) and KRIS VANDERSTRAETEN (percussion). Ben Taffijn of Nieuwe Noten was present and wrote a lovely concert review while Martina Verhoeven shot some nice photos as a beautiful remembrance of another unique and wilful concert in support of the still so under-appreciated free improvisation genre.

“In dit vierde concert dat Dirk Serries vanuit A New Wave of Jazz organiseert bij de PlusEtage in Baarle-Nassau horen we eindelijk ook de man zelf. Dit keer samen met celliste Lucija Gregov en percussionist Kris Vanderstraeten. En omdat we Gregov vooral kennen van het Hydra Ensemble.

Een zomeravond en dus de ramen wijd open. Alleen waar je dan niet op rekent is op een amateurkoor, waarvan de leden buiten een wedstrijd lijken te houden in wie het meest vals kan zingen. Dan de ramen maar weer dicht en gelukkig weten deze drie musici de kunsten van dit koor al vrij snel te overstemmen. Terwijl Gregov en Serries elkaar afwisselen met krachtige interventies, weet Vanderstraeten de vrij gevallen gaten netjes op te vullen met een breed scala aan klanken. Vanderstraeten is geen drummer, ik vraag me af of hij nog ergens een onvervalst drumstel heeft staan, maar een verzamelaar van allerlei attributen waar je geluid mee kunt maken, letterlijk een koffer vol. Een handvol kleine trommeltjes dient daarbij vaker als ondergrond dan als instrumenten om zelf te bespelen. Vrije improvisatie moet je vooral zien en dat geldt des te meer als Vanderstraeten aan het werk is.

Er klinken ‘mooie noten’, maar zeker zo vaak gaan deze drie musici op zoek naar stroeve, schurende, ruwe en ongepolijste klanken. Precies datgene wat de leraar vroeger verbood, trekt nu aan. En net als we dan dankzij Gregov in een melodische groove geraken, gaat het brandalarm af. Het duurt even voor het tot ons doordringt dat we naar buiten moeten, het is immers meestal voor niets. Gelukkig blijkt eenmaal buiten dat er ook nu weer niets aan de hand is. Na dit ongeplande intermezzo vervolgt Serries met een mooi ritmisch patroon, waarna de drie al weer snel in de flow zitten.

Het koor is inmiddels uitgezongen, de ramen kunnen weer open, de bierglazen zijn weer bijgevuld en dus kan de tweede set beginnen. Nu zijn het de vogels die hun mond niet kunnen houden, maar erg kunnen we dat niet vinden. Sterker nog: onze musici lijken er rekening mee te houden. Voorzichtig beginnen ze deze set, op de grens van stilte en geluid. De opmaat tot een aanmerkelijk ingetogener deel, al loopt de spanning ook nu gaandeweg op. Het mooiste moment is als Vanderstraeten zijn strijkstok erbij pakt en daarmee een houten instrumentje, aangesloten op de elektriciteit bespeelt. Het levert een prachtig duet op met Gregov en één van de hoogtepunten van dit concert.” Nieuwe Noten – The Netherlands

A new episode of KEVIN PRESS’ The Moderns podcast features a piece from one of our recent releases: HYDRA ENSEMBLE – VISTAS (cd). The album is available from our bandcamp store.

Yes, this Friday June 24th we’re hosting our 4th label event at the nice PlusEtage jazz club in Baarle-Nassau (Netherlands). Before the Summer stop, we’re pleased to welcome Belgian percussionist KRIS VANDERSTRAETEN, cellist LUCIJA GREGOV and guitarist DIRK SERRIES to the live stage. As we know this will be a treat for the abstraction in free improvisation. The musical pallet and inventive trickery of percussionist KRIS VANDERSTRAETEN (something you need to see to understand and revel in), the nuanced but striking musicianship of cellist LUCIJA GREGOV and the wilful pointillism of guitarist DIRK SERRIES guarantees to be an unique event. Tickets are available at the entrace or you can reserve your seat by emailing : info@plusetage.nl 

MOORS MAGAZINE just reviewed ONNO GOVAERT + SERRIES/VERHOEVEN’s TWOFOLD double disc on A New Wave Of Jazz. A lot of praise and a funny but warm reference to the great Cecil Taylor.

Read it here (in Dutch). The album is available from our bandcamp store.

“Twofold is een dubbel-album – op de ene cd hoor je drummer/percussionist Onno Govaert spelen met pianiste Martina Verhoeven, op de andere cd speelt Dirk Serries versterkte akoestische gitaar, ook met Onno Govaert.

Het album met Martina Verhoeven doet oppervlakkig gezien wat denken aan een klassiek jazz-piano-drums-duo (denk aan Cecil Taylor in Berlijn) maar Verhoeven en Govaert durven paden te bewandelen die eerder nog niet bewandeld waren – eat your heart out, Cecil Taylor! Waar bij soortgelijke duo’s de pianist vaak de Grote Solist is en de drummer de ondersteuner, zijn Govaert en Verhoeven volledig gelijkwaardig, en dat betekent bijvoorbeeld ook dat Verhoeven regelmatig een stapje terug doet om Govaert de ruimte te geven, en dat pakt steeds enorm goed uit. De drie stukken die we hier horen zijn alle drie fenomenaal mooi en spannend van begin tot eind. Een album om heel vaak te herbeluisteren ook, want dit is echt een groeiplaatje.

Toen ik het album van Govaert met Dirk Serries net had opgezet wandelde er een vriend binnen die lollig opmerkte: “had je opnames van je kinderen teruggevonden?” Een stompzinnige variatie op de opmerkingen die sommige moderne kunst vroeger kregen: “Dat kan mijn neefje van vier ook…” Niets is minder waar natuurlijk, maar het geeft wel aan dat je voor deze geïmproviseerde muziek nog net even wat meer je best moet doen. Om te beginnen is het aan te raden het hele stuk van zo’n drie kwartier te beluisteren, dan zul je tot de conclusie komen dat er onder meer heel ingetogen stukken tussen zitten, en misschien hoor je zelfs bij die eerste draaibeurt al de magie van deze twee virtuoze musici die elkaar weer op een heel andere manier uitdagen – het muzikale avontuur is er niet minder om, en als je bereid bent je oren open te zetten kon er wel eens een complete wereld voor je open gaan.

Die vriend heb ik overigens een fragment uit de film Mr Holland’s Opus laten zien waarin Richard Dreyfuss, die de muziekleraar meneer Holland speelt, uitlegt waarom hij besloot muziek te gaan maken – hij had van iemand een lp van John Coltrane gekregen, omdat diegene dacht dat dat wel wat voor hem zou kunnen zijn. Hij kwam thuis, draaide de plaat en “I hated it!!” Maar hij draaide hem nog een keer, en nog een keer, en uiteindelijk raakte hij verslaafd aan Coltrane, omdat hij na een paar draaibeurten door kreeg waar de magie van die muziek in zit. Echte goede muziek wordt altijd beter als je hem vaker hoort. Twofold moet je vaker horen, geloof me.”