nwoj0047

JOHN EDWARDS & DIRK SERRIES – MELANCHOLIA
cd

I
II

John Edwards : double bass
Dirk Serries : guitar

nwoj0047_JOHN EDWARDS & DIRK SERRIES_MELANCHOLIA

Recorded at the Dave Hunt Studio (London, UK) on February 8th, 2020.

Mixed by Dave Hunt. Mastered at Sunny Side Inc. Studio (Anderlecht, Belgium).

Sleeve notes : Guy Peters.
Layout : Rutger Zuydervelt



REVIEWS

“Cominciamo da John Edwards. Ne trovate tracce anche su Ondarock, grazie agli impagabili Palozzo e Meda. E se volete andare su Wikipedia, scoprirete l’intera carriera del bassista inglese, un peso massimo della scena free jazz che ha suonato con Louis Moholo, Eddie Prevost, Lol Coxhill, Phil Minton, Evan Parker, Elton Dean, Sunny Murray, John Butchere un mare di altri musicisti leggendari.In confronto la carriera del nostro amato Dirk Serries (chi scrive è cresciuto con i dischi di VidnaObmana) sembra quasi scomparire, dato che è da relativamente pochi anni che il musicista belga si è introdotto nella scena free-jazz europea.
Lo raccontavamo pochi mesi fa: dopo aver navigato i mari oscuri della scena post-industriale e quelli malinconici della dark-ambient, Serries ha preso ad improvvisare con la chitarra elettrica (Fear Falls Burning) prima di scoprire il meraviglioso mondo della fire music e delle chitarre acustiche, decidendo di pubblicare la nuova musica con il suo nome di battesimo.
“Melancholia” è già la quarantasettesima pubblicazione della New Wave Of Jazz, l’etichetta fondata dallo stesso Dirk Serries nel 2017, appena cinque anni fa. Un catalogo sterminato che non smette di stupire con la qualità delle sue pubblicazioni. “The aim of art is to represent not the outward appearance of things, but their inward significance”, è il motto dell’etichetta belga.
“Melancholia” colpisce già dal titolo. Come sposare il fuoco dell’improvvisazione più libera con la sensazione di perdita e smarrimento dello spleen più romantico? Ci riescono egregiamente John Edwards e Dirk Serries lungo l’evolversi di due improvvisazioni che trascinano l’ascoltatore in un turbine di stravolgimenti senza fine. Il contrabbasso all’inizio della prima improvvisazione in scaletta sembra voler fare il verso alla nervosa chitarra di Serries: ma il gioco dura solo qualche minuto prima che i ruoli comincino a sdoppiarsi e finalmente trovare i due musicisti completamente coordinati nel creare atmosfere in continua mutazione. Un dialogo che non trova sosta lungo i 21 minuti del brano.
C’è una gran fisicità nel modo in cui i due musicisti percuotono le corde dei propri strumenti ma anche un incredibile orecchio rivolto verso l’altro. E la seconda improvvisazione in scaletta è ancora più a fuoco. Sicuramente fire music, ma anche blues, jazz e deep listening music: una cosmologia che prende forma ogni volta la si ascolta. Silenzi che pesano più di mille note. Da ascoltare e riascoltare.” Ondarock – Italy

“Een duo van twee snarenmagiërs, John Edwards en Dirk Serries, die de mogelijkheden van hun instrument tot het extreme uitproberen. Toch vallen er tussen het gepluk en de vingerzettingen soms uniforme structuren te ontwaren, zij het natuurlijk met inachtneming van de context. Er ontspint zich vooral een geanimeerde dialoog tussen contrabassist Edwards (John Tchicai, Evan Parker, Peter Brötzmann) en gitarist en labeloprichter van New Wave Of Jazz Dirk Serries. We horen een doorgedreven muzikaal gefilosofeer van twee improvisators die lak hebben aan regeltjes. De heren nemen af en toe pauzes om in alle sereniteit hun nota’s te bekijken vooraleer ze de onderwerpen opnieuw verder uitdiepen. De hele dynamiek berust op het tegenstellen van licht sidderend getokkel en associatieve accentueringen, gestuurd door een ongebreidelde vrijheid. Daarbij tasten Edwards en Serries permanent het onderscheid af tussen chaos en intellectuele zingeving. Een heus akoestisch mijnenveld, te ontdekken op eigen risico.” Jazz en Zo – The Netherlands

“‘Melancholia’ is, perhaps, a somewhat misleading title for the duet of John Edward (double bass) and label boss Dirk Serries (acoustic guitar). One might expect some sad music, a soft thud on the bass, a few strums on the acoustic guitar, but it is clear that these men deal with a different kind of melancholia right from the start. In the two pieces (forty-four minutes), I think there is a mutual agreement between the two to work along dynamic lines. They cut out the middle ground, it seems. The music is loud or quiet, explosive or controlled. Maybe, not ‘or’ buy ‘and’. In their explosiveness, the music seems to have control anyway, almost as if they agreed upon certain things, and I am (also?) sure they didn’t do this. There is chaos, nervousness, and hecticness throughout, even in the quietest of moments. The liner notes (again!) mention ‘playfulness’, which is not something I took
from the music. Unrest and immediacy would be my keywords to the music. Maybe it is playful, but it might be different playing. There is an interesting tension between these players, which one hears in the music (well, I do), and that tension works for me very well. Certainly, some of this has to do with the music being very upfront and direct (just as with Jackson/Webster release), which makes an escape not really possible. You can only sit back and listen and don’t do much else. I guess that’s what good music should do (and yes, I know music can be used in many different ways also)” Vital Weekly – The Netherlands

“Geïmproviseerde muziek wordt vaak al te gemakkelijk simpelweg jazz genoemd, maar de avontuurlijkste improvisatoren kun je bijna niet categoriseren, ze gaan op zoek naar de grenzen van de muziek en van het samenspel en creëren zo regelmatig een nieuw soort muziek waarbij je als luisteraar alleen maar met open mond van verbazing en bewondering kunt zitten luisteren. Contrabassist John Edwards en gitarist Dirk Serries zijn allebei overduidelijk virtuozen op hun instrument, maar ze zijn ook in staat om ons dat te kunnen laten vergeten, doordat ze zich vol overgave in het avontuur storten en samen proberen te ontdekken wat hun instrumenten aan grenzen hebben, wat ze samen kunnen oprekken aan die grenzen en hoe ze samen een verhaal kunnen maken. Ze vallen nogal stevig met de deur in huis, met een improvisatie die bijna chaotisch lijkt te beginnen, en die nog niet of nauwelijks aan de titel Melancholia doet denken, maar dat verandert al vrij snel, met name als Edwards de strijkstok erbij pakt en de bas op zijn donkerst laat grommen. De twee stukken op Melancholia, die samen ongeveer drie kwartier duren, zijn spannend van begin tot eind, en variëren van vrolijk woest uitbundig tot somber fluisterzacht en bloedmooi. Achtergrondmuziek is dit niet, maar wel muziek voor iedereen die bereid is samen met de musici op avontuur te gaan naar onbekend muzikaal terrein. Als je de muziek soms wat weerbarstig vindt kan ik je alleen maar aanraden wat vaker te luisteren, want dit is ook weer een van die plaatjes die bij herbeluisteren alleen maar beter wordt. Een groeiplaatje. Mooi mooi.” Moors Magazine – The Netherlands