nwoj0033

NWOJ0033_cover_square_3500px

SETT : FIRST AND SECOND
cd

First SETT
Second SETT

John Edwards : double bass
Dirk Serries : acoustic guitar
Benedict Taylor : viola
Daniel Thompson : acoustic guitar

Performed at the Dave Hunt studio (London, UK) on November 16th 2019.  Recorded and mixed by Dave Hunt.

Sleeve notes : Guy Peters.
Layout : Rutger Zuydervelt

“Two 25-minute-plus sets by a most unconventional string quartet: features John Edwards on double bass, Benedict Taylor on viola and Dirk Serries and Daniel Thompson on acoustic guitar.” Kevin Press/The Moderns – Canada

“Van alle verschillende combinaties van muzikanten en instrumenten binnen het A New Wave of Jazz-label, is het kwartet SETT misschien wel de meest bijzondere. Het kwartet bestaat uit Dirk Serries en Daniel Thompson op akoestische gitaar, Benedict Taylor op altviool en John Edwards op contrabas. Voor laatstgenoemde is het zijn eerste verschijning op een uitgave van het label. Onbekend is hij allerminst. De Britse veteraan speelde met o.a. Evan Parker, Veryan Weston, Phil Minton, Roscoe Mitchell en Lol Coxhill (de lijst is veel langer).  Het opvallende van dit kwartet is natuurlijk dat het om vier strijkinstrumenten gaat, dus geen blazer(s), geen slagwerk en geen piano. Dat dit geenszins een verarming betekent, bewijst het kwartet op First and Second in twee lange improvisaties van elk vijfentwintig minuten. Van alle acht cd’s die tegelijkertijd zijn verschenen, is dit de meest uitdagende. Er is geen uitgestippelde koers, geen vooropgezet plan en geen vangnet. Er is alleen het moment.  Met een bezetting met vier snaarinstrumenten zou je kunnen denken dat de muzikanten, allemaal vrij improviserend, elkaar in de weg kunnen zitten. Niets daarvan blijkt bij SETT. Het kwartet kan zeer verstild musiceren en dat zoiets ook kan met staccato klanken, bewijst het viertal in beide improvisaties. Er zijn echter ook robuuste passages waarin alle vier de muzikanten tegelijkertijd en door elkaar heen spelen. De mogelijkheden die de instrumenten bieden, zijn eindeloos. Niet alleen conventioneel gebruik van het instrument, maar vooral ook het onconventionele aspect van het (samen)spel maakt de muziek uitdagend en spannend.  Alle instrumenten kunnen met de vingers, pizzicato, worden bespeeld, maar ook met een strijkstok of objecten. Op de klankkast en de snaren kan worden geslagen, of er kan over worden gewreven, met vingers of nagels, maar ook met de voor- of achterkant van de strijkstok. Met vier instrumenten in de bezetting, kunnen de verschillende mogelijkheden tegelijkertijd worden benut. Zo kent ‘First SETT’ een prachtige passage waarin Serries en Thompson tokkelen op hun gitaar, terwijl Edwards en Taylor de snaren van hun instrument met een strijkstok beroeren. Er wordt ook ruimte gecreëerd; niet elke muzikant hoeft constant in de weer te zijn. In de eerste set levert dat na zo’n dertien minuten een verstild gedeelte op waarin gitaarklanken mogen doorklinken en de bas en altviool licht ontregelen met korte klanken.  In de tweede set valt onder meer op hoe verschillend de gitaristen spelen als zij tegelijkertijd in de weer zijn. Het percussieve element is aanwezig in beide sets, maar het is niet waar het om draait. Het gaat om de interactie, om de ingevingen en hoe die in het moment af te stemmen met de andere muzikanten. De muziek is zeer speels maar heeft ook een serieuze dictie. Zelfs in de meest rustige passages is de muziek constant in beweging.  Met vier muzikaal gelijkgestemde maar vooral individuele geesten, kan het niet anders dan dat de muziek veelomvattend is. De ideeën blijven constant stromen en dat betekent dat er steeds iets gebeurt. Wie naar rust aan zijn oren verlangt, moet hier niet zijn. Het is muziek voor wie het avontuur zoekt, voor wie kan genieten van spontane ingevingen in veelvoud. Het is niet zo dat het zich allemaal in hoog tempo afspeelt, maar in vrijwel elke muzikale frase is er meer aan de hand dan je zou vermoeden of verwachten. Herhaald beluisteren wordt aanbevolen; het wordt alleen maar mooier.” Opduvel – The Netherlands

“Een onorthodox snarenkwartet gevormd door twee akoestische gitaristen (Dirk Serries, Daniel Thompson), een contrabas (John Edwards) en een viola (Benedict Taylor).De vier komen weliswaar uit eenzelfde impromilieu maar hebben toch elk hun idiomatische signatuur. Overheersend kenmerk in deze constellatie is het wederzijds respect. Tot een virulente confrontatie komt het nooit, het is hoofdzakelijk een spel van complementaire schakeringen. Stereotiepe verhaallijnen mijden ze daarbij. Meest extreme momenten zijn deze waar ze elkaar pareren met licht afwijkende en suggestieve patronen. Het lijkt daardoor eerder of ze gezamenlijk op zoek zijn naar een nieuwe conceptie van stilte, allemaal heel minutieus en ingetogen uitgewerkt.” Jazz’Halo – Belgium

“SETT is Serries on acoustic guitars (in fact, he is playing that on all of these releases here), John Edwards (double bass), Benedict Taylor (viola) and Daniel Thompson (acoustic guitar); other than Edwards, people with whom Serries works regularly. A work of improvised music for four string instruments; it is not as unusual as the liner notes suggest. There is quite a difference in how these instruments sound and that is what brings the variety to the two pieces, each around twenty-five minutes. All of the instruments can be recognized as such especially the violin and bass, and the two guitars are maltreated, yet none of this leads to playing the instruments as objects. Also, not much of this is very carefully played, but rather with some pleasant aggression and attack. This results in two seemingly endless streams of sounds, cut notes, sustaining tones and broken up short cuts. It is not always heavy or loud, as they allow themselves to be ‘quiet’ and ‘introspective’. Despite the apparent chaos that exudes from this, there is quite a bit of control and interaction going on here. This is very much the result of listening and responding (or keeping quiet; whatever is required, really) by the four musicians, resulting in an excellent disc.” Vital Weekly – The Netherlands

“**** rating. SETT is a an acoustic strings quartet, featuring British most prolific double bass player John Edwards, Serries and Daniel Thompson on acoustic guitars and violist Benedict Taylor, recorded at the Dave Hunt studio, London in November 2019. SETT does not attempt to offer free-improvised chamber music, but to push the sonic envelope of these fearless improvisers. First and Second offers two extended improvisations, rooted in the legacy of the British legacy of uncompromising, non-idiomatic free music. The interplay on “First SETT” is super intense, physical and often tough and confrontational, as if all are in a kind of a battle of bows (and extended bowing techniques), with few segments where the interplay opens for more sparse interactions. Clearly, SETT resists any rhythmic or melodic patterns but creating a fertile, provocative tension that keeps feeding the challenging music. “Second SETT” adopts a completely different strategy. SETT builds the tension slowly in an introspective and subtle manner and as the interplay is more emphatic and open, with brief sparks of playfulness. Patiently, SETT solidifies the nuanced texture but also emphasizes that this first recording session of SETT is only the beginning of a promising future.” Free Jazz Blog

“Czas na bystry, niemal gwiazdorski w obsadzie, nearly Contemporary but crazy String Quartet! Otwarcia dokonuje Serries i jego gitara, posadowiona na lewej flance. Po chwili dołączają kolejne instrumenty, ku prawej stronie patrząc – kontrabas Edwardsa uderzany dłonią, smukła altówka Taylora, wreszcie wyważona, akustycznie czysta jak łza, gitara Thompsona. Pierwsza z gitar stawia na preparacje, druga snuje półakordy, altówka i kontrabas płyną zaś swobodnym chamber, dobrze przy tym używając smyczka. Narracja szyta jest gęstym ściegiem, prezentuje szerokie spektrum ekspresji i stosowanych środków wyrazu. Po sześciu minutach muzycy decydują się na pierwsze zejście w okolice ciszy, podkreślone preparacjami altówki. Powrót do bardziej żwawej narracji następuje jednak dość szybko, głównie dzięki masywnym warstwom fonii, generowanych przez kontrabas. Gdy znów nastanie cisza, artyści proponują fazę filigranowych imitacji altówki i kontrabasu, czemu towarzyszy aktywna postawa Serriesa i pewna dramaturgiczna opieszałość Thompsona. Po kilku minutach kwartet osiąga kolejny już dziś stan intensywności, pełny akustycznych błyskotek. Po skromnym wyhamowaniu, krótkie, minimalistyczne solo prawej gitary, które przeradza się w duet z lewą gitarą, a skomentowany zostaje przez altówkę. Kilka kroków czynionych na palcach, a potem wielki skok w intensywną kipiel improwizacyjnej ekspresji. Zwłaszcza gitary zioną tu ogniem, po czym burczą zmysłowymi dronami. Zmiany, zmiany, zmiany… Gitara Dirka atakuje wyważonymi riffami, altówka skrzeczy, kontrabas stuka, a Daniel piłuje struny. Piękny moment narracji, która po małej dekonstrukcji zdaje się skrzypieć i rzęzić. Finał seta upływa na wymianie wyłącznie pozytywnych, zadziornych fraz.

Drugi set otwiera drżenie kontrabasu. Reszta instrumentów snuje małe fonie i czeka na przebieg wydarzeń. Minimal and so dark chamber as well! Po krótkiej rozgrzewce kwartet idzie w tango z uśmiechem na ustach. W połowie szóstej minuty czeka na nas prawdziwa perełka – kontrabas i altówka plączą się wzajemnie posuwistymi smyczkami. Po stoppingu – garść macanek i przytulanek, czyniona niemal w zupełnej ciszy. Po ochłonięciu, żwawe wyjście na prostą, w trakcie którego każdy z muzyków stosuje inną technikę gry. Struny skowyczą, tańczą, skrzeczą i pyskują. Cała improwizacja skrzy się bezgraniczną kreatywnością. Po trzynastej minucie smyki płoną już ogniem piekielnym, a palce na strunach gitar tańczą w małym obłędzie. Wygaszanie tych emocji, czynione bardzo kameralnie, stawia ów moment płyty po stronie wybitnych jej atutów! Cisza, która trzeszczy, liczy struny i piłuje. Muzycy systematycznie wydają się wspinać na ostatnie dziś wzniesienie – smyki harcują, ich dźwięki gęstnieją – krzyki, warknięcia, kanty i zadziory, a pod nim wulgarny dron kontrabasowego smyka. What a game! Przed upływem 23 minuty wszyscy, jak najbardziej kolektywnie, zarządzają finałowy odwrót, którego ważniejsze elementy składowe, to muskanie strun, szumy i szmery pomiędzy nimi, ćwierćtony i źdźbła nadchodzącej, ostatecznej ciszy.” Spontaneous Music Tribune – Poland