nwoj0031

NWOJ0031_cover_square_3500px

SERRIES/TAYLOR + VERHOEVEN : AN EVENING AT JAZZBLAZZT

SET 1 PART A
SET 1 PART B
SET 2 PART A
SET 2 PART B

Dirk Serries  : acoustic guitar
Benedict Taylor : viola
Martina Verhoeven : piano on set 2

Both sets performed live at Jazzblazzt (Neeritter, The Netherlands) on June 8th 2019.
Recorded and mixed by Mike Kramer. Mastered at the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht (Belgium).

Sleeve notes : Guy Peters.
Layout : Rutger Zuydervelt

“Freedom!” Kevin Press/The Moderns – Canada

“I am not sure why on the next the cover mentions Serries/Taylor and Verhoeven on the next line; on all the other releases they are listed by one line per name. Surely this is all not something significant. Taylor plays the viola again, and the first two sets are Serries and Taylor, while on the two parts of ‘Set 2’, Martina Verhoeven joins them on the piano. I am not sure why Ithink this is, but the addition of Verhoeven brings another dynamic in the playing of Serries and Taylor. Here in the first two parts of the first (duo) set, it is very much a duet of two instruments, solid playing, fine interaction, a bit chaotic but mostly controlled. Verhoeven, playing in the first part mostly on the inside of the piano, brings out an entirely different sound world to the table and forms long scratches on the strings, plucks it, like Taylor and Serries are, and there are more chaos, more sparks and less control. A lot of the time it is uncontrolled but here too the three players allow for something peaceful to slip in and allowing the listener for some room to breath. But then the wildness returns and the roller coaster continued. It is quite a hefty trip, this one.” Vital Weekly – The Netherlands

“***½ rating. Serries, still on acoustic guitar, meets again violist Taylor, and pianist Verhoeven (she plays only on the second set) in a live performance at the free music haven JazzBlazzt in June 2019. Serries and Taylor already recorded a debut duo album, the studio Puncture Cycle (A New Wave of Jazz, 2019), and, obviously, Verhoeven is a close collaborator of Serries. The live setting offers a more raw, immediate and turbulent encounter of Serries and Taylor. Both sound as if they are jumping from one sonic collision to another, maneuvering and teasing each other in a tense and muscular game. The addition of Verhoeven, with her inside-the-piano extended techniques, changes the dynamics into more thoughtful and conversational ones, sometimes as of an experimental, chamber string trio. The patient but still intense modes of interactions gently explore and stimulate timbral contrasts, fascinating palette of colors and challenging dynamics.” Free Jazz Blog

“Słowo się rzekło, zatem najpierw gitara i altówka! Ta pierwsza stawia zasieki, pięknie nawiązując do stylistyki the one and only Dereka Baileya, ta druga tańczy na gryfie, mając lekko zabrudzony sound. Dźwięki lepią się do siebie od pierwszej sekundy – reakcje w następstwie akcji, pojedyncze frazy w opozycji do ataku masywnych fonii. Dirk stawia na precyzję, częściej konstruuje rwane, riffowe ekspozycje, Benedict preferuje dłuższe frazy, przeciąga linę, pojękuje i zawodzi. Gdy po czasie obaj zwolnią, kroczyć będą z maestrią bluesa po wyjątkowo ciężkiej nocy. W dalszej kolejności nie ominie nas faza bystrych imitacji, zamiany ról (kto i co tu gra?), czynionych w blasku metafizycznej wręcz akustyki. Jest i faza zmysłowego serfowania po gryfach, a także faza perkusjonalna. Całość narracji zdaje się zionąć ogniem, raczej stroni od głaskania ciszy, które znamy choćby z poprzedniej płyty duetowej tych artystów. Drugi fragment pierwszego seta stawia na mrok, preparacje, rwane, tajemnicze frazy. Pod strunami gitary tli się psychodeliczny swąd, reakcje altówki wyłącznie w klasie mistrzowskiej. Na finał muzycy schodzą w okolice ciszy, gitara stawia na minimal, a altówka na kreatywny skowyt.

Set drugi, zatem pierwotny duet wzbogaca fortepian, którego udziałem jest rozbudowane, preparowane intro. Altówka stawia perkusyjne stemple, a piano – niczym mała orkiestra – czyni akustyczne cuda. Po chwili gitara zgryza się w fakturę preparacji. Całość nie stroni od ostrych, kanciastych dźwięków, sporo dzieje się tu w myśl metody call & responce. Zmysłowe, jakże cielesne i emocjonalne igraszki, niepozbawione jednak dramaturgicznych salw ciszy i kreatywnego zaniechania. W połowie ósmej minuty, udane spowolnienie – echo pustych fonii, minimal w rozkwicie, cuda post-akustyki, nikt nie wie, kto jest odpowiedzialny za dany dźwięk. Po chwili następuje faza wyjścia – altówka tańczy i śpiewa, pozostałe instrumenty grzmią i preparują. Narracja nabiera epickiego rozmachu. Panowie wchodzą w zapaśnicze suplesy, Pani kontrapunktuje metafizyką otwartego pudła rezonansowego fortepianu. Gdy czas już nadejdzie (okolice 20 minuty), to właśnie Martina, za pomocą delikatnie klasycyzujących grepsów, sprowadzi partnerów na dobrą drogę. Faza ciszy, akustycznych dronów, rezonujących mgławic post-dźwięków. W chwilę potem spiralę nowej opowieści nakręca altówka. Muzycy niespodziewanie szybką osiągają wysoki poziom głośności. Finał pierwszej części drugiego seta upływa nam na degustacji długich pasm akustycznej gitary.

Drugi akt koncertu tria, znacznie krótszy, rozpoczynają strunowe, repetujące pląsy. Piano wydaje się lekkie, niczym pawie pióro. Altówka pcha całą opowieść do przodu, gitara tworzy wielowarstwowe tło, a piano preparuje i kontrapunktuje, niczym cerber ładu i porządku. Cudowny chaos kreatywnego dysonansu! Benedict znów tańczy, skrzeczy, niczym kuropatwa, Martina mantruje na gołych strunach, gitara Dirka lśni tajemnicą. Nim muzycy osiągną ostatni dźwięk, napotkają jeszcze plaster ciszy, po czym, w absolutnym skupieniu, brnąć będą dłuższymi frazami ku napisom końcowym. W ramach wisienki na torcie altówka zmysłowo zedrze z siebie skórę.” Spontaneous Music Tribune – Poland

“AN EVENING AT JAZZBLAZZT” is a record of live performance at “Jazzblazzt” released on “a new wave of jazz” label. An album is totally based on free improvisation, American and European avant-garde jazz styles fusion and experimental music. Conceptual ideas, fresh evocative tunes, sonoristic experiments, contrasts, bright surprises, extended playing techniques, modern expressions contain the main base of this album. An album was recorded by Dirk Serries (acoustic guitar), Benedict Taylor (viola) and Martina Verhoeven (piano on set 2).

All three musicians are getting on brave experiments, use wide range of playing techniques, expressions and rhythms and integrate them to one big musical pattern. The compositions have a difficult structure – tremendous riffs and remarkable solos contain an independent and expressive melody line, bright and universal rhythmic section is created by using rhythms of all ranges, a gorgeous background and modern harmonic basement also are added. Dirk Serries and his acoustic guitar makes the music expressive, vital and passionate. Remarkable inspiring melodies, flowing passages, roaring perturbations, luminous riffs and virageous solos make a great combo. An improviser is switching between active and rapid solos pass to relaxing meditation filled with solemn deep improvisations and lyrical contemplations. Acoustic guitar always is between strong contrasts and vital expressions – driving riffs vs. soft fragility, passionate flowing solos to deep silence, haunted darkness or depressed mood. From silent pauses, relaxing pieces the music gets anxious, luminous and expressive filled with vital virages, passionate solos and thrilling riffs. Sonoristic experiments and research of strange timbres and evocative ideas also are here – that makes the relation with experimental and sonoristic music, and the elements of contemporary academical music and its styles. More academical tunes are brought in by viola. Benedict Taylor is travelling between deep relaxing solos to moving vibrant solos, especially expressive melodies with transcendental passages, light gorgeous virages, ornaments and rhythms of all ranges. Strange timbres, sonoristic experiments, exotic or home-made playing techniques, suggestive and inventive ways of improvising, tiny ornaments, chords and expressions of various types contain a wide an multi-layed musical pattern. Viola is the source of contemporary academical music, its main tendencies and innovations, but still has the basics of avant-garde jazz and free improvisations as the fundaments of the compositions. Benedict Taylor creates an inspiring, bright and touching sound. Interesting combo viola-guitar are the main elements on most part of the compositions. Piano by Martina Verhoeven on track 2 brings evocative, sparkling and exciting mood. Spontaneous solos, bright luminous attacks getting to driving riffs accompagnied by persecuting series, breaking sessions, sharp aggressive sequences and hysteric radiant perturbations. These elements are combined together with extended playing techniques, surprising, enlightning or radical decisions and other elements related to contemporary academical music. Sometimes the music is soft and gentle based on stable bass line and monotonous minimalistic pieces – that makes a contemplative and lyrical mood. The music of this album is bright and innovative, filled with colorful tunes, radical decisions, surprising solos and modern expressions.” Avantscena – Poland