nwoj0031

NWOJ0031_cover_square_3500px

SERRIES/TAYLOR + VERHOEVEN : AN EVENING AT JAZZBLAZZT

SET 1 PART A
SET 1 PART B
SET 2 PART A
SET 2 PART B

Dirk Serries  : acoustic guitar
Benedict Taylor : viola
Martina Verhoeven : piano on set 2

Both sets performed live at Jazzblazzt (Neeritter, The Netherlands) on June 8th 2019.
Recorded and mixed by Mike Kramer. Mastered at the Sunny Side Inc. Studio, Anderlecht (Belgium).

Sleeve notes : Guy Peters.
Layout : Rutger Zuydervelt

“Freedom!” Kevin Press/The Moderns – Canada

Op 8 juni 2019 stond Serries samen met altviolist Benedict Taylor op het podium van Jazzblazzt in Neeritter, aangevuld met Verhoeven op piano in de tweede set. Stormachtig gaan de twee van start in ‘Set 1, Part A’. Als even daarna het tempo iets afneemt, valt met name het spel van Taylor op en de wijze waarop hij de meest experimentele klanken uit zijn altviool tovert. Klanken die goed passen bij Serries’ verrichtingen, met name omdat die ook nogal eens de strijkstok hanteert. Je zit je als luisteraar dan ook regelmatig af te vragen wie je nu eigenlijk hoort bij al dat gekraak, gepiep en geklop. In het vrij korte B-deel van deze set stookt het duo het vuurtje nog wat hoger op. Tegelijkertijd is dit deel wat melodieuzer dan het eerste deel. Uitbarstingen van klank, van elkaar gescheiden door korte stiltes in ‘Set 2, Part A’. Met meer afwisseling door de toevoeging van Verhoeven op piano, maar al even abstract en experimenteel. Het maakt dit album er eentje voor fijnproevers. Het B-gedeelte opent evenwel met een prachtig transparante frase van Serries en Taylor, van spannende accenten voorzien door Verhoeven. Ook zeer de moeite waard is de scène iets verderop: spannend en rustiek gekraak in alle toonaarden.” Draai Om Je Oren/Nieuwe Noten – The Netherlands

“In het Limburgse Neeritter is een garage midden in een woonwijk omgeturnd tot een knus zaaltje, waar onder de noemer JazzBlazzt concerten worden georganiseerd. Op 8 juni 2019 traden altviolist Benedict Taylor en gitarist Dirk Serries op, in de tweede set bijgestaan door pianiste Martina Verhoeven. Een weergave van het concert is nu als An Evening at Jazzblazzt op cd verschenen.  De opname van het concert klinkt goed, alsof je op de eerste rij aanwezig bent en zo getuige bent van de spannende interactie tussen de muzikanten, maar dan exclusief de visuele prikkel. De muziek blijft ook zonder visueel aspect moeiteloos overeind. De klankkleuren van Serries’ gitaar en Taylors altviool zijn verschillend maar passen uitstekend bij elkaar, hoe uiteenlopend hun spel ook is. Serries’ spel is onderzoekend, fragmentarisch en vindingrijk, waarbij hij ook gebruik maakt van objecten als een veer, een strijkstok en een aboriginal boemerang. Die voorwerpen dragen bij aan Serries’ zoektocht naar nieuwe klanken. Zijn spel heeft geen vastomlijnd ritme of melodie, maar boeit vooral door het avontuur dat in het onderzoekende spel besloten ligt.  Taylor speelt al even onderzoekend als Serries, maar op een andere manier. Grootste verschil is dat de altviolist ook melodische frasen in zijn spel legt, waar in Serries’ gedachtekronkels het melodische aspect minder belangrijk is. Taylor wisselt korte, felle gestreken noten af met pizzicato spel en lange halen met de strijkstok gaan in een fractie van een seconde over in staccato accenten. Met de strijkstok beroert Taylor de snaren achter de kam en ook het staartstuk. Geluiden ontstaan ook doordat de Engelsman over de snaren wrijft of doordat hij met de strijkstok snaren in de lengte bestrijkt. Het muzikale parcours is divers en onvoorspelbaar.  Na de pauze voegt Verhoeven zich bij de twee andere muzikanten. Er ontstaat direct een heel ander muzikaal krachtenspel, zonder dat Serries of Taylor enige concessie doen. Verhoeven bewerkt de binnenkant van de piano met een kleine mallet. Zo ontstaan percussieve klanken en tonen, afhankelijk van welk onderdeel van de piano wordt beslagen. Met een brush wrijft Verhoeven ook over het instrument. Het klavier wordt slechts beroerd voor een paar goed geplaatste klanknuances, passend bij het spel dat Serries en Taylor creëren. Serries plaatst een satéprikker tussen zijn snaren en met een strijkstok maakt hij lange klanken. Ook Taylors bron van muzikale vondsten blijkt nog lang niet uitgeput en hij gebruikt zelfs zijn poetsdoek om daarmee nieuwe klanken aan zijn altviool te ontlokken.  Het tweede stuk dat in trioverband wordt gespeeld, toont twee verschillende kanten van de improvisatiekunde van het drietal. In het eerste gedeelte wordt enigszins aangesloten bij het eerste stuk en is het spel onderzoekend met ruimte voor expressief spel. Daarna lijkt het stuk ten einde, maar met een enkele pianonoot geeft Verhoeven de aanzet tot een prachtig verstild tweede gedeelte, waarin elke klank van even groot belang is, maar ook de ruimte tussen de noten een voorname rol speelt. Het is een mooi en ontroerend einde van een memorabel concert.” Opduvel – The Netherlands

“I am not sure why on the next the cover mentions Serries/Taylor and Verhoeven on the next line; on all the other releases they are listed by one line per name. Surely this is all not something significant. Taylor plays the viola again, and the first two sets are Serries and Taylor, while on the two parts of ‘Set 2’, Martina Verhoeven joins them on the piano. I am not sure why Ithink this is, but the addition of Verhoeven brings another dynamic in the playing of Serries and Taylor. Here in the first two parts of the first (duo) set, it is very much a duet of two instruments, solid playing, fine interaction, a bit chaotic but mostly controlled. Verhoeven, playing in the first part mostly on the inside of the piano, brings out an entirely different sound world to the table and forms long scratches on the strings, plucks it, like Taylor and Serries are, and there are more chaos, more sparks and less control. A lot of the time it is uncontrolled but here too the three players allow for something peaceful to slip in and allowing the listener for some room to breath. But then the wildness returns and the roller coaster continued. It is quite a hefty trip, this one.” Vital Weekly – The Netherlands

“***½ rating. Serries, still on acoustic guitar, meets again violist Taylor, and pianist Verhoeven (she plays only on the second set) in a live performance at the free music haven JazzBlazzt in June 2019. Serries and Taylor already recorded a debut duo album, the studio Puncture Cycle (A New Wave of Jazz, 2019), and, obviously, Verhoeven is a close collaborator of Serries. The live setting offers a more raw, immediate and turbulent encounter of Serries and Taylor. Both sound as if they are jumping from one sonic collision to another, maneuvering and teasing each other in a tense and muscular game. The addition of Verhoeven, with her inside-the-piano extended techniques, changes the dynamics into more thoughtful and conversational ones, sometimes as of an experimental, chamber string trio. The patient but still intense modes of interactions gently explore and stimulate timbral contrasts, fascinating palette of colors and challenging dynamics.” Free Jazz Blog

“Słowo się rzekło, zatem najpierw gitara i altówka! Ta pierwsza stawia zasieki, pięknie nawiązując do stylistyki the one and only Dereka Baileya, ta druga tańczy na gryfie, mając lekko zabrudzony sound. Dźwięki lepią się do siebie od pierwszej sekundy – reakcje w następstwie akcji, pojedyncze frazy w opozycji do ataku masywnych fonii. Dirk stawia na precyzję, częściej konstruuje rwane, riffowe ekspozycje, Benedict preferuje dłuższe frazy, przeciąga linę, pojękuje i zawodzi. Gdy po czasie obaj zwolnią, kroczyć będą z maestrią bluesa po wyjątkowo ciężkiej nocy. W dalszej kolejności nie ominie nas faza bystrych imitacji, zamiany ról (kto i co tu gra?), czynionych w blasku metafizycznej wręcz akustyki. Jest i faza zmysłowego serfowania po gryfach, a także faza perkusjonalna. Całość narracji zdaje się zionąć ogniem, raczej stroni od głaskania ciszy, które znamy choćby z poprzedniej płyty duetowej tych artystów. Drugi fragment pierwszego seta stawia na mrok, preparacje, rwane, tajemnicze frazy. Pod strunami gitary tli się psychodeliczny swąd, reakcje altówki wyłącznie w klasie mistrzowskiej. Na finał muzycy schodzą w okolice ciszy, gitara stawia na minimal, a altówka na kreatywny skowyt.

Set drugi, zatem pierwotny duet wzbogaca fortepian, którego udziałem jest rozbudowane, preparowane intro. Altówka stawia perkusyjne stemple, a piano – niczym mała orkiestra – czyni akustyczne cuda. Po chwili gitara zgryza się w fakturę preparacji. Całość nie stroni od ostrych, kanciastych dźwięków, sporo dzieje się tu w myśl metody call & responce. Zmysłowe, jakże cielesne i emocjonalne igraszki, niepozbawione jednak dramaturgicznych salw ciszy i kreatywnego zaniechania. W połowie ósmej minuty, udane spowolnienie – echo pustych fonii, minimal w rozkwicie, cuda post-akustyki, nikt nie wie, kto jest odpowiedzialny za dany dźwięk. Po chwili następuje faza wyjścia – altówka tańczy i śpiewa, pozostałe instrumenty grzmią i preparują. Narracja nabiera epickiego rozmachu. Panowie wchodzą w zapaśnicze suplesy, Pani kontrapunktuje metafizyką otwartego pudła rezonansowego fortepianu. Gdy czas już nadejdzie (okolice 20 minuty), to właśnie Martina, za pomocą delikatnie klasycyzujących grepsów, sprowadzi partnerów na dobrą drogę. Faza ciszy, akustycznych dronów, rezonujących mgławic post-dźwięków. W chwilę potem spiralę nowej opowieści nakręca altówka. Muzycy niespodziewanie szybką osiągają wysoki poziom głośności. Finał pierwszej części drugiego seta upływa nam na degustacji długich pasm akustycznej gitary.

Drugi akt koncertu tria, znacznie krótszy, rozpoczynają strunowe, repetujące pląsy. Piano wydaje się lekkie, niczym pawie pióro. Altówka pcha całą opowieść do przodu, gitara tworzy wielowarstwowe tło, a piano preparuje i kontrapunktuje, niczym cerber ładu i porządku. Cudowny chaos kreatywnego dysonansu! Benedict znów tańczy, skrzeczy, niczym kuropatwa, Martina mantruje na gołych strunach, gitara Dirka lśni tajemnicą. Nim muzycy osiągną ostatni dźwięk, napotkają jeszcze plaster ciszy, po czym, w absolutnym skupieniu, brnąć będą dłuższymi frazami ku napisom końcowym. W ramach wisienki na torcie altówka zmysłowo zedrze z siebie skórę.” Spontaneous Music Tribune – Poland

“AN EVENING AT JAZZBLAZZT” is a record of live performance at “Jazzblazzt” released on “a new wave of jazz” label. An album is totally based on free improvisation, American and European avant-garde jazz styles fusion and experimental music. Conceptual ideas, fresh evocative tunes, sonoristic experiments, contrasts, bright surprises, extended playing techniques, modern expressions contain the main base of this album. An album was recorded by Dirk Serries (acoustic guitar), Benedict Taylor (viola) and Martina Verhoeven (piano on set 2).

All three musicians are getting on brave experiments, use wide range of playing techniques, expressions and rhythms and integrate them to one big musical pattern. The compositions have a difficult structure – tremendous riffs and remarkable solos contain an independent and expressive melody line, bright and universal rhythmic section is created by using rhythms of all ranges, a gorgeous background and modern harmonic basement also are added. Dirk Serries and his acoustic guitar makes the music expressive, vital and passionate. Remarkable inspiring melodies, flowing passages, roaring perturbations, luminous riffs and virageous solos make a great combo. An improviser is switching between active and rapid solos pass to relaxing meditation filled with solemn deep improvisations and lyrical contemplations. Acoustic guitar always is between strong contrasts and vital expressions – driving riffs vs. soft fragility, passionate flowing solos to deep silence, haunted darkness or depressed mood. From silent pauses, relaxing pieces the music gets anxious, luminous and expressive filled with vital virages, passionate solos and thrilling riffs. Sonoristic experiments and research of strange timbres and evocative ideas also are here – that makes the relation with experimental and sonoristic music, and the elements of contemporary academical music and its styles. More academical tunes are brought in by viola. Benedict Taylor is travelling between deep relaxing solos to moving vibrant solos, especially expressive melodies with transcendental passages, light gorgeous virages, ornaments and rhythms of all ranges. Strange timbres, sonoristic experiments, exotic or home-made playing techniques, suggestive and inventive ways of improvising, tiny ornaments, chords and expressions of various types contain a wide an multi-layed musical pattern. Viola is the source of contemporary academical music, its main tendencies and innovations, but still has the basics of avant-garde jazz and free improvisations as the fundaments of the compositions. Benedict Taylor creates an inspiring, bright and touching sound. Interesting combo viola-guitar are the main elements on most part of the compositions. Piano by Martina Verhoeven on track 2 brings evocative, sparkling and exciting mood. Spontaneous solos, bright luminous attacks getting to driving riffs accompagnied by persecuting series, breaking sessions, sharp aggressive sequences and hysteric radiant perturbations. These elements are combined together with extended playing techniques, surprising, enlightning or radical decisions and other elements related to contemporary academical music. Sometimes the music is soft and gentle based on stable bass line and monotonous minimalistic pieces – that makes a contemplative and lyrical mood. The music of this album is bright and innovative, filled with colorful tunes, radical decisions, surprising solos and modern expressions.” Avantscena – Poland