So here we go for another new year. Let us hope 2022 will be less about opposites and more about being a community. We need this. Artistically we’ve plenty in the burner, including the next vinyl chapter in Dirk Serries’ Solo Acoustic Improvisations which is almost delayed for a year now at the pressing plant. But for now we’ve still the pre-order bundle (until the official release date, January 15th) so grab this one and support our little label. Keep the fire burning.

COLIN WEBSTER & ANDREW LISLE’s NEW INVENTION magnificent duo album, released in 2020, gets a new and lovely review in Moors Magazine. The album is still available through our webstore and bandcamp.

“Onlangs, in december 2021, ontdekte ik het kleine Belgische platenlabel New Wave of Jazz van de Vlaamse gitarist Dirk Serries, die al een tijd lang in verfijnde kartonnen hoesjes sublieme opnames van geïmproviseerde muziek uitbrengt. De eerste drie cd’s bleken ware meesterwerkjes te zijn, dus ik duik nu wat uitgebreider in de catalogus, die een ware goudmijn blijkt te zijn voor iedereen met open oren en een avontuurlijke muzikale smaak. Veel namen kende ik al, maar hier hoor ik ze in onbekende settings, wat verrassende nieuwe avonturen oplevert. De krankzinnige energie waarmee altsaxofonist Colin Webster je meteen al overvalt in Knuckles, de eerste improvisatie op New Invention, het album dat hij opnam met drummer Andrew Lisle blaast je meteen al van de sokken, maar als je gewoon blijft zitten hoor je verderop dat Webster en Lisle ook fluisterzacht en subtiel met elkaar kunnen stoeien. Maar wat ze ook doen, ze schudden je als luisteraar steeds weer wakker – let op!  Ook dit kan er gebeuren als je met zijn tweeën muziek maakt! Zeven improvisaties die je zeven keer achter elkaar op het puntje van je stoel krijgen in een avontuurlijke reis naar de rafelranden van de grenzen van de muziek. Schitterende muziek, die ook hier weer mooier en beter wordt bij herhaalde beluistering, iets dat je bij geïmproviseerde muziek wellicht niet zou verwachten, maar dat hier zeker op gaat, perfect opgenomen, in een prachtig kartonnen hoesje gestoken, met een begeleidende tekst van Guy Peters. De opnames werden gemaakt in Londen op 24 mei 2019. Een tijdloos juweeltje.” Moors Magazine – The Netherlands.

A new episode of PORTAMENTO aired last Thursday, December 23rd, focusing on the small DIY label QEE Records run by guitarist Quentin Stokart. Enjoy.

Frans De Waard’s VITAL WEEKLY just reviewed in their usual flamboyant style – you either agree or disagree/love or hate – our 3 new releases.

“Let me start with a point of critique; two of three new releases from Belgium’s New wave Of Jazz are too long. One is seventy and the other close to eighty minutes. I am aware that there is no need to play a CD in its entirety, and one can play a piece a day and return another day for another. That is, however, not how I listen to music. Old-school as I am, I play an album in one go, and with difficult music, such as this label releases, this is no easy fate. First off, there is a duo of Tom Jackson )clarinet) and Colin Webster (alto and baritone saxophones). The six pieces (this is the
seventy-minute disc!) were recorded in a single day in February of this year. Their respective approaches to their instruments make them recognizable as clarinet and saxophones (the liner notes tell us about extended techniques, but maybe I have a different idea about those?). There are no other techniques than blowing wind down pipes, which I don’t mean in any defamatory way. The music here is from the world of die-hard improvisation, which I occasionally like and sometimes not at all. The interaction between these players is great, and most of the time, there seems to be a call and response game between the two. Sometimes there is no dialogue, and it turns into a ‘fighting’ match, with crazy, hectic bending of instruments, stumbling and falling. I enjoyed this disc, but in all honesty, I must admit this is a review I didn’t write after one long listening session. After the first three pieces (half the disc), I went away from it and returned later for the last three. Even in
finalizing the thoughts about this, I had this duality of enjoying but only in a small dose.
‘Melancholia’ is, perhaps, a somewhat misleading title for the duet of John Edward (double bass) and label boss Dirk Serries (acoustic guitar). One might expect some sad music, a soft thud on the bass, a few strums on the acoustic guitar, but it is clear that these men deal with a different kind of melancholia right from the start. In the two pieces (forty-four minutes), I think there is a mutual agreement between the two to work along dynamic lines. They cut out the middle ground, it seems. The music is loud or quiet, explosive or controlled. Maybe, not ‘or’ buy ‘and’. In their explosiveness, the music seems to have control anyway, almost as if they agreed upon certain things, and I am (also?) sure they didn’t do this. There is chaos, nervousness, and hecticness throughout, even in the quietest of moments. The liner notes (again!) mention ‘playfulness’, which is not something I took
from the music. Unrest and immediacy would be my keywords to the music. Maybe it is playful, but it might be different playing. There is an interesting tension between these players, which one hears in the music (well, I do), and that tension works for me very well. Certainly, some of this has to do with the music being very upfront and direct (just as with Jackson/Webster release), which makes an escape not really possible. You can only sit back and listen and don’t do much else. I guess that’s what good music should do (and yes, I know music can be used in many different ways also)
The final release is the longest one and also the most abstract one. Thanks to Anton Mobin and his ‘prepared chamber’, a wooden box with strings, objects, and amplification. An instrument not unlike Tore H. Boe’s ‘acoustic laptop’. It is also an instrument for which we don’t know what it will sound like, unlike the piano, played by Martina Verhoeven, even when she plays the piano less
traditionally; techniques that go back to John Cage and his prepared piano. Verhoeven divides her attention to both the keys and the inside of the piano. In the prepared chamber of Mobin, all sorts of sounds are possible. Strings plucked, bowed or thumbed, and maybe there is also a bit of vinyl that he hand spins. Combining these two instruments brings out some wonderful music all over the place. Improvisation is, of course, one thing, a fixed point for departure, but the two also show, at times, some form of repetition that see them repeatedly bang their instruments for a while. That might seem das verboten in the world of free improvisation, but it works well within their ‘anything goes’ approach. For minutes on end, there is a total abstraction going on, but Verhoeven returns to the keyboard and reminds us that this is the piano. Within those wide apart boundaries, this music happens. There are two pieces here, ‘Cure’ and ‘Mound’, of which the first is almost forty-seven minutes. 
I thought that was more than enough, as in that time frame, they explored so many ideas that it seemed complicated to top that. And as such, ‘Mound’ seems a continuation of ideas for them, a further exploration of what we already know, and this indeed is one of the discs that is the best split in two different listening sessions. Each piece is great, that much is sure, but together is too big of a plate to eat at once.” Vital Weekly – The Netherlands

In the first half of another troubled year we released our first two vinyl albums – a series of vinyl releases dedicated to solo improvisation – more albums in the pipeline but due the severe pressing delays they are unfortunately postponed to a later tbc release date. GONçALO ALMEIDA’s ‘Monologos A Dois’ was one of those and a beautiful solo album by this great Portugese musician. NIEUWE NOTEN just published a new review which kindly reminds us that this album is still available from our bandcamp and store.

“De contrabas als solo instrument, het is nog steeds een relatieve zeldzaamheid. Je moet het durven als bassist, je werkt altijd relatief op de achtergrond en ineens sta je in de schijnwerpers. Vorig jaar bracht Ingebrigt Håker Flaten zo’n bewijs van zijn kunnen uit, het prachtige ‘Till Anna’, terwijl die andere grote bassist, Meinrad Kneer, ‘Vocabularies’ realiseerde. Beiden kwamen hier niet aan bod, tijdgebrek. Portugese Rotterdammer, Gonçalo Almeida, kwam begin dit jaar met een solo album, het bij A New Wave of Jazz verschenen ‘Monólogos a Dois’. Almeida is een veelzijdig bassist, dat zagen we gisteren reeds naar aanleiding van zijn bijdragen aan het Hydra Ensemble en The Selva. De lijst van samenwerkingen en groepen is lang en lijkt alleen nog maar verder uit te dijen. Opvallend daarbij is de grote diversiteit aan muzikale stijlen, lopend van jazz, aan hedendaags gecomponeerde muziek verwante vrije improvisatie tot meer rock georiënteerde muziek. En nu ligt er dus een solo album, ‘Monólogos a Dois’ dat bestaat uit twaalf genummerde stukken, volgens mij zijn eerste. We beginnen melodieus, met verstilde kracht aan het eerste en tevens langste stuk, waarin Almeida direct laat horen dat hij in meester is op dit boeiende instrument. Het bereik mag dan bescheiden zijn, met een veelvoud aan technieken valt er een wereld aan geluid uit te halen. Doet hij dat in dit eerste deel met zijn strijkstok, in het tweede volstaan zijn vingers. Bedachtzame, onregelmatige patronen ontvouwen zich. Een virtuoos betoont Almeida zich hier niet, hier geen uitzinnige bewegingen, knarsende snaren en het oprekken van het spectrum met ondersteunende middelen. Almeida houdt het klein en weet zo uitstekend in te spelen op onze emoties, vooral daar waar de ingetogen klanken klinken, waar de toon de stilte nadert, we enigszins wegdromen. De delen vijf en negen zijn hier mooi voorbeelden van, al zitten er ook in de overige delen fragmenten waarop deze beschrijving van toepassing is. En natuurlijk horen we ook hier elementen uit de jazz, maar evengoed draagt deze muziek sporen uit de hedendaags gecomponeerde muziek in zich en horen we de invloed van folk.” Nieuwe Noten – The Netherlands