Welcome to Bandcamp Friday ! To celebrate this, we just launched the pre-order of a new release we’re very excited about: KODIAN PLUS – DISENGAGE on our new line of releases called AXIS.
After KODIAN TRIO’s tour in Germany in March 2022, the trio headed into the Sunny Side Inc. studio in Anderlecht (Belgium), with special guests MARTINA VERHOEVEN on grand piano and CHARLOTTE KEEFFE on flugelhorn and trumpet. These two unique musicians have excellent reputations in the field of free improvisation, especially for their distinctive approaches to their respective instruments. And it’s this distinctive approach that is the secret sauce that’s being added to working band KODIAN TRIO.
This beautifully recorded studio album, captured and mixed by the head engineer at Sunnyside Inc. is a unique free jazz release that triggers your listening experience, disrupts the obvious, and boosts the adrenaline.
PRE-ORDER your copy now and save on 100% shipping costs worldwide. Valid through March 15th, 2023.
Here’s another fine review (by JAZZRADAR) of MARTINA VERHOEVEN QUINTET’s recent passage at jazzclub PARADOX in Tilburg, The Netherlands on Sunday February 12th, 2023. Text and photos are courtesy of Ella & Eddy Westveer. Thank you.
Explo impro van Martina Verhoeven in Paradox.
Ooit werd Martina Verhoeven geprezen om haar spel op de elektrische basgitaar waarna ze de overstap maakte naar de contrabas. Inmiddels legt ze zich muzikaal bijna volledig toe op haar pianospel. Met beide benen staat ze stevig in de avant-gardistische en vrije geïmproviseerde jazz. Ze speelde op zondagmiddag 12 februari met haar kwintet in het Tilburgse Paradox.
ROADBURN Tijdens de editie van het Roadburn Festival 2022 was gitarist,en echtgenoot van Martina Verhoeven, Dirk Serriesartist in residence en speelde dagelijks in Paradox. Daarvan twee keer met Martina Verhoeven in verschillende samenstellingen. De eerste keer met TONUS; als kwartet met de Franse drummer Tom Malmendier. Ze sloten af met het Martina Verhoeven Quintet. Van dat laatste concert werden onder de titel Driven onlangs de live-opnames uitgebracht op cd.
WOEST Dat laatste was eigenlijk aanleiding om die opname van een geslaagd concert nu nog eens te vieren. En met een nieuw concert de cd aan het publiek voor te stellen. Woest aantrekkelijk en innemend onstuimig bewoog de Vlaamse pianist Martina Verhoeven gedurende ruim drie kwartieren achter de piano. En soms ook half in de piano. Gitarist Dirk Serries had weinig aanmaakhoutjes nodig om de kachel aan te steken. Bassist Gonçalo Almeida sloot aan en de wind van Colin Webster en de pulserende bijdrage van Onno Govaert wakkerde het vuur in korte tijd aan.
VRIJ Geen doorsnee jazz. De muziek is uiterst vrij en het kan alle kanten opgaan. De muzikanten luisteren vooral goed naar elkaar en vervolgens bepalen ze ter plekke waar de muziek naar toe zal gaan. Het enige wat vastligt is de plek op het podium en wanneer de muziek begint. Er werd één set gespeeld met één stuk muziek. Ook wanneer en hoe het zou eindigen was een verrassing.
SLOT Na ruim vijfenveertig minuten van intensieve arbeid op het podium kwam er uiteindelijk een organische wending die leidde naar het slot. Een mooie ontlading die een tevreden gevoel opleverde bij bezoekers en muzikanten.
MARTINA VERHOEVEN QUINTET Martina Verhoeven – piano Gonçalo Almeida – contrabas Onno Govaert – drums Dirk Serries – gitaar Colin Webster – altsaxofoon
HUGO COSTA & PHILIPP ERNSTING recorded a fine album, titled ‘THE ART OF CRASHING’, and was released last year on A NEW WAVE OF JAZZ. Here’s a fantastic review on the Portugese JAZZ.PT website. Check out here below their awesome concert we curated at PlusEtage last year. A beautiful album you can order here.
“4 out of 5 stars ! “The Art of Crashing”, com chancela da editora A New Wave of Jazz, junta em duo o saxofonista alto português Hugo Costa, há muito radicado nos Países Baixos, e o baterista alemão Philipp Ernsting, também companheiros de aventuras em formações como Albatre e Anticlan. A jazz.pt já o escutou.
O saxofonista alto Hugo Costa, radicado em Roterdão, Países Baixos, desde 2010, continua a explorar diversas configurações instrumentais e a desbravar novos territórios, fazendo uso das suas qualidades enquanto pensador e músico ágil. Faz parte da relevante cena local (com extensão a Amesterdão) do jazz mais aventuroso e da livre improvisação, e tem vindo a repartir a sua atividade por diversos projetos, avultando o power-trio Albatre – com o contrabaixista e baixista Gonçalo Almeida e o baterista alemão Philipp Ernsting, no trio Garuda, com o contrabaixista Hernâni Faustino e do baterista João Valinho, Anticlan (com o mesmo Ernsting e o guitarrista de origem mexicana Josué Amador), Real Mensch (ao lado de Assi Weitz e Robert Gradisen), ou o trio com dois neerlandeses (Raoul van der Weide e Onno Govaert) que em 2022 editou “Land Over Water”.
É precisamente com o baterista Philipp Ernsting que Costa agora se apresenta em duo, neste “The Art of Crashing”, com selo da A New Wave of Jazz, editora com curadoria de Dirk Serries, cujas atividades remontam a 2015. Ambos os músicos provam, se necessário fosse, que para além de soarem flamejantes, também são exímios na construção de detalhes e a aproximarem-se do universo do jazz com mestria e conhecimento de causa. Aqui demonstram de modo mais evidente essas dimensões, não apenas enquanto individualidades, mas sobretudo enquanto seres musicais dialogantes, que em seis improvisações livres nos apresentam material desafiante, que bebe na tradição, mas evitando emular padrões ou reaquecer fórmulas.
Este é um álbum com muita «exploração tímbrica de contrastes e intensidades diferentes», começar por dizer Hugo Costa à jazz.pt. Cada peça encerra um carácter único e revelador da forte interação entre dois músicos que se conhecem bem, jogos de ação e reação e impulsos mútuos. «Diria que este álbum enquadra-se no que tenho vindo a fazer mais recentemente com os grupos acústicos em que toco, ou seja, numa música sem estruturas pré-estabelecidas e criada no momento.» Neste álbum está mais uma vez patente o desejo de evolução e de trazer sempre novos elementos para a sua música. Isto decorre em especial do facto de este ser um álbum em duo, «o que cria uma dinâmica diferente e especial», sublinha o saxofonista.
“The Art of Crashing” começa com a concisa “Oase”, espécie de declaração de intenções do saxofonista, a partir de frases melódicas serpenteantes – que lembram formas musicais do leste europeu – com recurso a técnicas estendidas, explorando microtonalidades, multifónicos e harmónicos. “Twine Engined” é já propulsionada a dois motores, com a bateria meticulosa a juntar-se em plano de absoluta igualdade ao saxofone de Costa. Primeiro são as frases curtas e percussivas do saxofone, com recurso a slap tonguing, multifónicos e notas no registo altíssimo, devedoras de certo free jazz. A peça evolui então para uma narrativa mais melódica e meditativa, com o saxofone a alternar entre diferentes registos.
“Blind Spot” é introduzida por Ernsting, que abre caminho para a entrada do saxofone, encantatório, desenvolvendo um drone xamânico a espaços mais intenso. A bateria é inesgotável tanque de combustível, embora ambos se alimentem biunivocamente. A dado momento, o baterista propõe um padrão mais complexo e ambos os instrumentos aumentam a intensidade, culminando num clímax frenético. Parecendo constituir-se como o centro nevrálgico do álbum, “Nowhere Fast” é extensa ruminação, na qual Ernsting propõe um padrão em staccato, juntando-se-lhe o saxofone com frases angulosas; a música desenvolve-se sem pressas até que instala algo que se assemelha a um ritmo africano partido, ganhando depois outra densidade. Costa explora harmonias avançadas que desembocam num crescendo, com o saxofone explosivo no registo altíssimo.
“Spookstaad” (em português, “cidade fantasma”) é mais contida, espécie de dança íntima entre os dois instrumentos. O saxofone começa por uma passagem melódica, misteriosa, feita de notas longas; o baterista usa o tom tom, que quase soa a um tímpano. Na peça final, “Drink it Now”, a bateria estabelece uma espécie de semi-marcha e o saxofone insta-nos, primeiro mais ayleriano, gritado, depois relaxado, deixando assomar laivos melódicos. Ernsting utiliza todo o kit, mormente o aro para trazer cores diferentes. “The Art of Crashing” é mais uma peça no infinito puzzle da música que demanda novos territórios e um álbum marcante no interessantíssimo percurso do saxofonista português.” Jazz.pt – Portugal
Here at the A NEW WAVE OF JAZZ headquarters, we are highlighting our TONUS releases. If you order all five albums, you can get them for 45 EUR + postage and on top of that you’ll receive TONUS – Intermediate Obscurities III – Live At Spontaneous Music Festival for free. Available for a short while. Go to our bandcamp to get them into your collection.
A NEW WAVE OF JAZZ has been four days on the tour with different constellations : 09/02/23 – TONUS (Kapel Oude Klooster, Brecht Belgium), 10/02/23 – SERRIES/VERHOEVEN/WEBSTER (Koffie & Ambacht, Rotterdam The Netherlands), 11/02/23 – MALMENDIER/SERRIES/SKRIJELJ/VERHOEVEN/WEBSTER (Lokerse Jazzclub, Lokeren Belgium) and 12/02/23 – MARTINA VERHOEVEN QUINTET (Paradox, Tilburg The Netherlands). A wonderful experience so with immense gratitude to the venues and promoters !
TONUS (Thursday February 9th, 2023 – Kapel Oude Klooster, Brecht BELGIUM)
“Een concert dat op die manier afwijkt van wat ik doorgaans gewoon ben van te gaan kijken, dat ik er een hele nieuwe kijk van krijg op de realiteit. Een beetje gelijk Paper Mario op de Nintendo die in 2d niet over een blok kan springen, maar er in 3d wel gewoon naast kan lopen. De muziek draait heel de tijd rondjes, waarbij de muzikanten telkens op een op vooraf afgesproken patroon reageren op de impulsen van een andere muzikant. Waardoor elke muzikant zowel volgt als leidt. Soms raken de klanken mekaar aan op die manier dat er nieuwe ontstaan, soms reageren ze op hun eigen echo’s die de mooie kapel terugkaatst, en soms breken de klanken elkaar af. En hoewel het ergens wel start en stopt, lijkt het eigenlijk constant op zichzelf bezig te zijn.
In die constante beweging is hetgeen er niet is minstens even belangrijk als hetgeen er wel is. Op den duur wist ik niet meer zeker dat wat ik hoorde echt was gespeeld, of dat de lege ruimte zodanig was bespeeld dat er klanken uit voortkwamen.
Vullen de noten dan de ruimte, of laat de stilte op die plaatsen een opening vallen waar er klanken kunnen ontstaan? Effe werd ik helemaal uit mijn houvast geklopt van hoe ik doorgaans muziek beleef, wat eenzelfde soort mentale vrijheid teweegbracht gelijk het mariobroske dat van 2 naar 3 dimensies ging. Enkel viel ik gevoelsmatig nog een paar dimensies verder. Beetje vergelijkbaar met niet enkel langs een 2d obstakel kunnen lopen in 3d, maar er ook gewoon los door kunnen gaan zonder storende fricties in 4d, 5d of 7d. En begon ik die openheid voorzichtig te beleven op andere levensdomeinen buiten de muziek.
Met een nieuwe luister en kijk op de wereld hebben we nog effe kunnen nakaarten met de andere bezoekers en de artiesten, waarna ik volledig herbrond de nacht in ging. Vol spanning hoe het zou zijn om den dag nadien in 5d ne zak paprikachips te gaan kopen in de Jumbo. Zou dat een even goddelijke ervaring kunnen worden? Of blijft ne zak uit de rekken pakken ook maar dat?” David Elouvre
MALMENDIER/SERRIES/SKRIJELJ/VERHOEVEN/WEBSTER (Saturday, February 11th 2023 Lokerse Jazzclub, Lokeren BELGIUM) Photos by Cedric Craps.
MARTINA VERHOEVEN QUINTET (Sunday February 12th, 2023 Paradox, Tilburg THE NETHERLANDS) Photo by David Elouvre.
“Alles wat je verwacht op een festival als Roadburn, maar geen free-jazz. Toch was het Dirk Serries die er vorig jaar een Carte Blanche kreeg. Het toen splinternieuwe kwintet van zijn partner, de pianist Martina Verhoeven, mocht het mini festival op 24 april afsluiten. Het was een succes, zodanig dat Klanggalerie besloot onder de titel ‘Driven – Live at Roadburn’ de opnames uit te brengen. Bijna een jaar later klinkt het vervolg en laat Verhoeven zich wederom bijstaan door Serries, Colin Webster, Gonçalo Almeida en Onno Govaert.
Net geen uur duurt deze set, en dat is precies goed, exact de goede spanningsboog. Startend met snarenspel van Serries en Almeida, al snel gevolgd door Verhoeven die daartoe onder de klep duikt. Mooi ingetogen, zo lang het duurt. En dat is hier net zo lang tot Govaert het genoeg vindt en met een aantal gerichte roffels de zaak op scherp zet, Webster de gelegenheid biedend om mooie, lange lijnen op zijn altsax te blazen, de opmaat tot een wild stromende klankrivier, iets dat deze middag een constante blijkt te zijn.
Maar even snel als de dynamiek opkomt, trekt hij enige tijd later weer weg. Nog een paar roffels van Govaert en het terrein is vrij voor Serries en Almeida om de strijkstok te voorschijn te halen. Een innemende klanksculptuur, waar Webster al even bescheiden aansluiting bij zoekt, het zijn de lastigste partijen, terwijl Verhoeven het wederom onder de klep zoekt. En langzaam maar zeker sluipt er weer spanning in de muziek, een wat duistere onderstroom, Uiteindelijk wederom uitgroeiend tot die eerder genoemde oeverloze dynamiek, het blijf trekken. Naadloos loopt het over in de groove die Almeida en Govaert neerzetten, de mogelijkheid aan Webster biedend om eens heerlijk melodieus uit te pakken, iets dat we niet zo heel vaak bij hem tegenkomen. Het moet er maar net van komen, zal hij na afloop tegen me zeggen.
Verderop horen we Verhoeven even solo, het is tenslotte haar feestje, mooi de abstractie zoekend met grillige akkoorden. Het wordt gevolgd door één van de hoogtepunten van deze set: een moment van contemplatie. Serries en Almeida, met accenten van Govaert en Verhoeven, ook hier weer op de snaren, bouwen een fragiele, introspectieve geluidssculptuur. Te snel is het weer voorbij, de dynamiek lokt. En nu herkennen we Webster beter, in die voor hem zo kenmerkende razendsnelle solo, meanderend door de stroom aan klanken.” Ben Taffijn/Nieuwe Noten.
A New Wave Of Jazz 
You must be logged in to post a comment.