KODIAN PLUS REVIEWED

Posted on

KODIAN PLUS’ album ‘DISENGAGE’ gets a lovely review on the JAZZ’HALO website. The album is available from our bandcamp store (physical and digital).

“Sinds hun eerste gezamenlijk concert in het Londense Oto Café (2015) hebben altsaxofonist Colin Webster, drummer Andrew Lisle en gitarist Dirk Serries een hechte onderlinge band opgebouwd met heel wat concerten op de teller en een reeks (live)opnamen. Kodian Plus is het trio uitgebreid met Charlotte Keeffe (trompet, flugelhorn) en Martina Verhoeven (piano). Meer dan interessante dames om mee de studio in te trekken gezien hun staat van dienst in de free- en improvisatiescene. Qua repertoirekeuze begeven de vijf zich op vertrouwd terrein. Dit betekent een ingesteldheid van volledige autonomie met respect voor elkaars instant ideeën en invallen. Hieraan geen gebrek. De voorgeschotelde stilte wordt aanvankelijk slechts opgevuld met delicate electro-akoestische effecten en licht kleppengegoochel op saxofoon. Stilaan voegen ze geluidssegmenten toe door elkaar te stimuleren en aan te sporen. Ondanks of net dankzij de vrijheid ontwikkelt zich een complex spel van ontrafelen, elimineren en aanvullen. Een dialoog die al eens klinkt als een krachtig dispuut of “noise concrète” maar evenzeer als de soundtrack voor een poëtisch samengesteld prentenkabinet. En natuurlijk met onverwachte kantelmomenten zoals de spacy passage halfweg ‘The Five-Headed Anomaly’. Onconventioneel en toch vertrouwd, allemaal ingeblikt op een dag. Met passende titels als ‘Latching Effect’, ‘Caurous’ en ‘Kind Of Things’ (!).” Jazz’Halo – Belgium

KODIAN PLUS

Posted on

KODIAN PLUS continues to receive very positive reviews. Here’s one on the fantastic SPONTANEOUS MUSIC TRIBUNE of Andrzej Nowak. Meanwhile also Fred Kellogg featured the DISENGAGE album on his outstanding ‘Free Jazz With Fred’. The link to that show is here.
The album itself you can still order from our store.

“Belgijsko-brytyjskie Kodian Trio to jedna z najciekawszych formacji współczesnej sceny free jazzowej w Europie. Nie dość, że międzynarodowa, to jeszcze na wskroś międzypokoleniowa i łącząca artystów, których wielogatunkowe doświadczenie sceniczne zdolne jest generować niezmierzone synergie artystyczne. Trzy albumy studyjne, jeszcze więcej koncertowych, kilka tras europejskich (z wizytą w poznańskim Dragonie na czele), to dorobek muzyków, którzy pod tą nazwą funkcjonują ledwie kilka lat. Jak świetnie wiemy, świat muzyki improwizowanej nie zna pustki, dlatego naturalnym kierunkiem w rozwoju artystycznym Kodian zdało się być muzykowanie w formule rozszerzonej. Najnowszy zatem album tytułuje się nazwą własną Kodian Plus, a do kwintetu gitarzysta Dirk Serries, saksofonista Colin Webster i perkusista Andrew Lisle dobrali sobie pianistkę Martinę Verhoeven i trębaczkę Charlotte Keeffe. Efektem ich pracy są niespełna trzy kwadranse krwiście free jazzowych emocji, niepozbawionych – jak to bywa w wypadku nietuzinkowych artystów – nieskończonej liczby smaczków brzmieniowych i dramaturgicznych. Początek nagrania budują zarówno drobne, akustyczne frazy dęte, talerzowy mikro drumming i fortepianowe inkrustacje, jak i mglista, urokliwa plama gitarowego ambientu, która szczelnie wypełnia dramaturgiczny background. Narracja nakręca się dość leniwie, tyczona szklakiem kanciastych fraz z klawiatury i rezonujących elementów zestawu perkusyjnego. Z kokona introdukcji jako pierwsi wyłaniają się pianistka i alcista, kilka głębszych oddechów bierze też trębaczka. Kwintowy pociąg zdecydowanie rusza z miejsca w trakcie siódmej minuty, gdy gitara z pozycji ambientu wchodzi w tryb niemal jazzrockowej kipieli. Piękny bukiet free jazzu rozdaje teraz całusy na prawo i lewo! Potem gaśnie, nie bez dętych, urokliwych westchnień. Druga improwizacja pozbawiona jest rozbudowanego wstępu. Rusza z kopyta do przodu, być może dlatego też, iż rodzi się w obrębie oryginalnego składu Kodian Trio. Zadziornie, bez obłych, niedokrwionych kształtów! Po kilkudziesięciu sekundach w ogień free jazzowej ekspresji wpada poprzecznie frazujące piano, a zaraz potem charcząca trąbka. Gęsta, tłusta narracja ma tu kilka faz, przez kilka chwil prowadzona jest także w trio – piano, perkusja i trąbka. Powrót do formy kwintetu niesie za sobą zaskakująco mroczną poświatę, której sprzyja niemal post-rockowa furia gitarzysty. Na końcowych metrach muzycy tylko nieznacznie zdejmują nogę z gazu, zdają się być nieco rozbawieni poziomem intensywności swoich poczynań. Gasną przy wtórze post-ragtime’owych wtrętów piana i śpiewnych pomruków trąbki. Trzecią opowieść zaczyna perkusista, do którego dość szybko dołącza alcista. Korzenny duet szybko stanowi tu prawa i obowiązki stron! Po kilkudziesięciu sekundach w strumień gęstej magmy dźwięków włącza się rockowa gitara i free jazzowe piano. Narracja szybko sięga szczytu i poziomu hałasu, przez który trudno jest przebić się nieco stremowanej trębaczce. Opowieść zdaje się teraz balansować na równi pochyłej, emocje kipią, ale nie brakuje fraz rozrzedzających potok zdarzeń. Narracja pięknie rozlewa się w dźwiękowych didaskaliach, niesiona zwinny rytmem perkusji. W tej fazie improwizacji szczególnie piękne wydają się akcje gitary i saksofonu. Równie zmysłowo płynie także duet tegoż saksofonu i trąbki. Opowieść pod koniec pęcznieje, niesiona znów rytmem perkusji, ale nade wszystko silnym strumieniem altowego wystrzału! Płomień opowieści gaśnie tu wyjątkowo kolektywnie, aż po szmer oddychającego wzmacniacza gitarowego. Finałowa improwizacja zaczyna się … studyjnym żartem. Coś tam zgrzyta na gitarowych pick-up’ach, ale muzycy miast budować flow zaczynają żartować. A zatem restart – z mroku ciszy i rezonansu! Potok filigranowych short-cuts kreuje teraz urokliwy suspens. Nerwowe wyczekiwanie kończy się ekspozycją w trio – trąbki, altu i perkusji, bogaconej zdobieniami gitary i piana. Artyści dość leniwie szukają dynamiki – każdy dodaje garść indywidualnych emocji. Końcowa ballada, czy ekspresyjne podsumowanie? Perkusista zdaje się kierować myśli ku drugiej z opcji. Pianistka podziela jego pogląd. Reszcie nie pozostaje nic innego, jak ruszyć na ostatni tego wieczoru szczyt. Schodzenie z tej umiarkowanie wysokiej góry ścielą nam wystudzone frazy piana, trąbki i syczącego amplifikatora gitarowego.” Spontaneous Music Tribune – Poland

KODIAN PLUS – DISENGAGE

Posted on

NIEUWE NOTEN just reviewed our brandnew release of KODIAN PLUS. Read it here below. The album is of course available from our bandcamp store.

“‘Disengage’ begint ook al met geknisper en gesputter, ‘Latching Effect’ kreeg het eerste van de vier stukken als titel mee. Een geluidssculptuur vol onverwachte klanken. Langzaam krijgt de muziek vorm, gaan we de onderlinge stemmen onderscheiden, Webster met springerige klanken, Keeffe het experiment zoekend, Verhoeven met dwarse akkoorden op piano en tot slot Serries en Lisle. En verderop krijgt het weer de bekende dynamiek, waar we weer in mee werden gezogen. En dan klinkt er ineens een bloedmooie en uiterst melodieuze solo van Webster, met prachtige zijpaadjes van Keeffe, groots. Het kan altijd nog heftiger leert ‘Carious’ ons. Dat krijg je als zo’n kwintet eenmaal goed op stoom komt. Serries, Verhoeven en Lisle leggen een hecht fundament waarmee Webster en Keeffe uitstekend vooruit kunnen. En tegen het einde een mooi duet tussen Verhoeven en Keeffe, elkaar vliegen afvangend. Lisle mag openen in ‘The Five-Headed Anomaly’, ritmisch en toch ook weer niet. Webster sluit aan met lange uithalen, lekker over de top zoals we dat van hem kennen. Het vormt de opmaat tot wederom bijzonder heftige klanken. In het vierde en laatste stuk ‘Kind of Things’ overheerst weer de klank, een bont palet, tot er verderop structuur in komt, lange lijnen van Webster, meer experimentele van Keeffe, op een stevige ondergrond. Tot het stil valt, op slechts enkele noten van Verhoeven na, die ons verstild naar het einde begeleidt.”

QUARTET REVIEW

Posted on

Yesterday evening the quartet of PATRICK DE GROOTE (trumpet, flugelhorn), ONNO GOVAERT (drums), DIRK SERRIES (guitar), and MARTINA VERHOEVEN (double bass, piano) played a two-set concert at PlusEtage (Baarle-Nassau, The Netherlands) and Nieuwe Noten was there and wrote this review (in Dutch) :

“Mei vorig jaar hoopte ik trompettist Patrick De Groote weer eens te horen, tijdens het concert dat Dirk Serries organiseerde in Oud Klooster, Brecht, een concert dat inmiddels ook op Cd is uitgebracht door Raw Tonk. De Groote was echter ziek. Gelukkig bleek dat gisteren in de PlusEtage niet het geval. Samen met Serries, Martina Verhoeven, in de eerste set op contrabas en in de tweede op piano en Onno Govaert op drums liet hij horen nog steeds mee te tellen. “Mei vorig jaar hoopte ik trompettist Patrick De Groote weer eens te horen, tijdens het concert dat Dirk Serries organiseerde in Oud Klooster, Brecht, een concert dat inmiddels ook op Cd is uitgebracht door Raw Tonk. De Groote was echter ziek. Gelukkig bleek dat gisteren in de PlusEtage niet het geval. Samen met Serries, Martina Verhoeven, in de eerste set op contrabas en in de tweede op piano en Onno Govaert op drums liet hij horen nog steeds mee te tellen.

Het is De Groote die mag beginnen, ploppend en sputterend op de bugel brengt hij ons in de stemming. Als de drie andere musici zich erbij voegen, krijgt zijn spel massa en gaandeweg groeien de volle klanken uit tot een melodie. Gerichte slagen van Govaert ondersteunen zijn spel en ook Verhoeven en Serries laten zich hier horen. Het is Serries die op enig moment het tempo opschroeft en verderop overschakelt op een krachtige solo. Samen met Verhoeven en Govaert, De Groote neemt even een welverdiende pauze, zetten ze de boel verder op scherp. Prachtig allemaal, maar de ster van vanavond is toch De Groote, met zijn creatieve spel, wat daarbij helpt is die mooie, warme klank van de bugel, zeker in combinatie met Verhoevens contrabas. En mooi zoals de stomende ritmiek van het trio op menig moment dient als basis voor onverwachts prachtige melodische frases van hem. Mooi klinkt hij op de bugel, mooi ook op de trompet, voorzien van een demper produceert hij een fijnzinnig, wat hoog afgeknepen geluid. En soms een moment van rust, waarbij dit geluid maximaal tot zijn recht komt, schrijnend mooi.

Bijzonder is ook het snarenduet tussen Verhoeven en Serries. Knarsend, knisperend, wringend, aangelengd met Govaerts gong en belletjes. En verderop valt het duet tussen Govaerrt en Serries op, tumultueus. We eindigen die eerste set met repetitieve klanken, Verhoeven voorop, geduldig haar patronen strijkend, zij mag hier ook mee eindigen.

De Groote vangt ook de tweede set aan, nu op trompet. Een bijzonder experimentele monoloog volgt. Serries en Govaert brengen er aansluitend vaart in, terwijl Verhoeven hier nu dwingende akkoorden op piano speelt. Al snel raakt het geheel in een stroomversnelling. Dit wordt een steviger set dan de eerste, zoveel is wel duidelijk, slechts het spel van De Groote geeft houvast. Al kent ook deze set een paar mooie ingetogen passages, creatieve geluidscollages waarbij het louter om klank gaat. Maar de wildkolkende stroom overheerst, met name naar het einde toe, het maakt het slot des te meer bijzonder: alleen de Groote en Serries blijven over, die eerste met prachtige slotmaten, terwijl die tweede mooie accenten plaatst.”

DE GROOTE/GOVAERT/SERRIES/VERHOEVEN QUARTET

Posted on

Tonight this power quartet of PATRICK DE GROOTE (trumpet, flugelhorn), ONNO GOVAERT (drums), DIRK SERRIES (guitar) and MARTINA VERHOEVEN (double bass, piano) returns for a concert at the fantastic PlusEtage in Baarle-Nassau (The Netherlands). Information on tickets, etc. visit the website.
See you there !