BENEDICT TAYLOR and DIRK SERRIES’ two-day residency at HUNDRED YEARS GALLERY kicks off tonight.

After their well-received debut duo album PUNCTURE CYCLE, British key improviser BENEDICT TAYLOR and Belgian guitarist DIRK SERRIES have a new album out, called OBSIDIAN, on the Portuguese CREATIVE SOURCES label.  This is their 2nd duo album, this time recorded at this beautiful chapel in Dirk’s hometown in Belgium.  Apart from their duo recordings and performances these productive artists played numerous times together in in various projects (just think about TONUS, SETT, Daniel Thompson’s quintet, etc) and events.  Celebrating this brand-new album, the duo is doing this two-day residency at Hundred Years Gallery for which they invited an eclectic and unique list of British improvisers.  Truly honored and over the moon they all accepted and are joinging the duo for some unfiltered improvisation.

Saturday March 30th 7pm

BENEDICT TAYLOR and DIRK SERRIES with JOHN BUTCHER, JOHN EDWARDS, CHARLOTTE KEEFFE, and BLANCA REGINA.

Sunday March 31st 3pm

SET 1 : BENEDICT TAYLOR and DIRK SERRIES with MAGGIE NICOLS and MARK WASTELL, STEVE BERESFORD, SYLVIA HALLETT and COLIN WEBSTER

Portugal’s JAZZ.PT just published a fantastic in-depth review of GARUDA TRIO + RODRIGO PINHEIRO’s album TONGUES OF FLAMES. The album is available here.

“No budismo tantra tibetano, Garuda é uma figura mitológica, meio homem e meio pássaro, simbolizando a ligação entre o céu e a terra, a união dos opostos. Garuda é frequentemente representado atrás da cabeça de Buda, agindo como protetor e devorando o inimigo, a serpente (naga, em sânscrito), simbolizando o estado desperto da mente. Garuda é também o nome do trio que reúne o saxofonista alto Hugo Costa (que conhecemos de grupos como Albatre, Anticlan ou Real Mensch), o sempre irrequieto e poliédrico Hernâni Faustino no contrabaixo (RED Trio, Wire Quartet de Rodrigo Amado, Nau Quartet de José Lencastre, No Nation Trio, Staub Quartet, de entre uma constelação de diferentes projetos) e João Valinho, baterista que também se desmultiplica por várias formações, em múltiplos contextos e configurações instrumentais. O trio começou a ganhar forma no verão de 2021, quando Hugo Costa – há muito radicado em Roterdão, Países Baixos – convidou os outros dois, aquando de uma passagem por Lisboa, para uma sessão de trabalho, ficando logo evidente que havia ali uma química especial entre os três. A formação editou em 2022 o seu registo de estreia homónimo (recenseado na jazz.pt aqui) na Subcontinental Records, muito possivelmente a única editora independente indiana de música experimental.

Dois anos depois, o trio regressa com uma companhia especial, o pianista Rodrigo Pinheiro, no álbum “Tongues of Flames”, com selo da A New Wave of Jazz, do guitarrista, explorador sonoro e produtor Dirk Serries (onde Costa já havia editado “The Art of Crashing”, em duo com o baterista alemão Philipp Ernsting). Os músicos encontram-se numa rede apertada de cumplicidades (Pinheiro e Faustino no mui saudoso RED Trio, com João Valinho a juntar-se-lhes em vários outros projetos partilhados), embora nunca, até aqui, tivessem tocados todos juntos. Esta miríade de conexões musicais telepáticas radica em cumplicidades artísticas, mas também pessoais. «Esta colaboração com o Rodrigo surgiu após um concerto que fizemos em trio, eu, o Rodrigo e o João Valinho no Cossoul», começa por explicar Hugo Costa à jazz.pt. «O Rodrigo, o Hernâni e o João são uma secção rítmica fantástica e já têm muita experiência a tocar juntos.» «O concerto correu muito bem, gostamos da interação e da cumplicidade que se desenvolveu. No dia seguinte, tínhamos uma sessão marcada em estúdio com o Garuda Trio e achei que seria interessante se o Rodrigo se juntasse a nós.» Costa, que conheceu pessoalmente Pinheiro nessa noite, não perdeu tempo: fez-lhe o convite, aceitado sem delongas, o que acelerou todo o processo. «Obviamente que conhecia a sua música, da qual sou um grande fã. Em termos de interação a tocar juntos, houve imediatamente uma forte empatia musical entre nós», acrescenta o saxofonista. Os quatro seguiram então para estúdio e tocaram juntos pela primeira vez durante duas horas, a com a música a «fluir naturalmente.»

A proposta sonora do trio continua solidamente fundada na linguagem do free jazz, da improvisação livre e da música contemporânea europeia, sem premissas pré-estabelecidas e com os músicos predispostos para explorar diferentes abordagens. Mais uma vez, tudo o que aqui se escuta foi completamente improvisado, engendrado numa lógica de espontaneidade e interação em tempo real, com o piano a aditar todo um amplo espetro de novas possibilidades. «O Rodrigo é um músico genial, com uma linguagem moderna e uma abordagem única que se mescla muito bem com a música do trio. Ele traz todas essas qualidades para a música: harmonias atípicas, o acompanhamento, o ritmo, faz com que o trio fica com uma sonoridade muito diferente», sublinha Hugo Costa. A música revela diferentes densidades e intensidades, sem descurar uma vertente mais contemplativa e espiritual. Não há aqui hierarquias ou ordens, antes uma distribuição equitativa nos papéis, que se revela central para o cômputo sonoro. «É uma interação igualitária, pode haver momentos de improvisação coletiva e outros momentos em que um instrumento se destaca, mas não existem subordinações.»

Notável exercício de coesão sonora, “Raw” – peça de abertura e a mais extensa das três peças do álbum – é introduzida pelas notas cavas do contrabaixo, com os outros instrumentos a juntarem-se-lhe, enveredando por caminhos de uma serenidade detalhada. O saxofone de Costa deambula a vários níveis de altitude (mais focado, mais livre), o piano de Pinheiro é cristalino, o contrabaixo como sólida âncora, a bateria minuciosa. Os quatro músicos vão estabelecendo elos, trocando frases e estabelecendo diálogos, explorando motivos que surgem e logo se desvanecem, ressurgindo adiante, num jogo permanente de estímulos cruzados em crescendo paulatino de intensidade. Costa recorre ao registo altíssimo, com mudanças de timbre e frases em espiral; a bateria entra em ebulição, com o piano a juntar ornamentos e riffs rápidos. Piano e bateria ficam em duo, explorando um motivo melódico expandido rítmica e harmonicamente. Costa regressa usando uma surdina na campânula do saxofone, não poupando nos multifónicos. Faustino pega no arco e com golpes fortes lança uma espécie de onda de alta tensão, para depois tudo serenar. De cunho vincadamente ayleriano, a peça-título é mais nervosa e agitada, exponenciando os níveis de interação. Costa sopra flamejante, Pinheiro propõe uma desafiante base harmónica (da qual emana, a dado instante, um notável solo de traços angulosos; contrabaixo e bateria, em ebulição constante, acrescentam graus de liberdade. Alguma da tensão vai sendo lentamente libertada. “If We Dance” começa por trazer um swing esdrúxulo, rápido, com os quatro instrumentos numa dança frenética, entrelaçando as suas linhas. O piano surge mais lírico, a bateria aporta uma torrente de ritmos e o contrabaixo uma pulsação vigorosa. Instala-se uma atmosfera calma, emergindo micromotivos, estruturas frágeis, fios de som. Entramos numa espécie de meditação, com o saxofone a tocar harmónicos em forma de melodia e Faustino a recorrer ao arco trazendo gravidade. Na derradeira secção, saxofone e piano entabulam uma conversa, a que se junta o contrabaixo, e a música salta para altos níveis energéticos.” Jazz.pt – Portugal

NIEUWE NOTEN is back with a combined review of our latest 3 albums. The albums are still available here. Check them out and read the review (in Dutch though) here below.

“Ik benoemde reeds eerder dat A New Wave of Jazz, het platenlabel van Dirk Serries al lang niet meer louter een platform is voor het uitbrengen van zijn eigen muziek. Zo is Serries zelf, met zijn partner Martina Verhoeven, slechts op één van de drie van de meest recente albums van dit label te horen: ‘Tryptohan Suite’, als onderdeel van het nieuwe Lemadi Trio dat het stel vormt met de Portugese saxofonist José Lencastre. Lencastre horen we ook op ‘Defiant Illusion’, samen met Carla Santana op elektronica, violiste Maria do Mar en bassist Gonçalo Almeida. Verder maakte het Garuda Trio, bestaande uit saxofonist Hugo Costa, bassist Hernâni Faustino en drummer João Valinho, samen met de pianist Rodrigo Pinheiro het album ‘Tongues of Flames’.

Maar laten we beginnen met dat Lemadi Trio, met als bijzonderheid dat we hier Verhoeven horen op een elektrische piano van het merk Crumar, stammend uit begin jaren ’70 van de vorige eeuw, iets waar ik haar nog niet eerder op betrapte. Serries horen we natuurlijk op gitaar en Lencastre op altsax. De opnames van een liveoptreden in Neeritter, georganiseerd door het onvolprezen JazzBlazzt, één van die weinige nog bestaande podia voor het echte experiment. En experimenteel ging het er op deze Dag van de Arbeid, vorig jaar zeker aan toe. Ter zijde: Wat zegt het overigens dat wij de verjaardag van de koning vieren en de Belgen aandacht besteden aan de arbeider? Maar goed, terug naar de verrichtingen van deze drie musici, die na enige schermutselingen in een soort gemankeerd ritme belanden, onder leiding van Lencastre, waarbij opvalt dat de metalige klank van die Crumar piano mooi samenvalt met die van Lencastres altsax. De tweede set verschilt hier niet wezenlijk van, al gaat het er hier meestal wat minder gestructureerd aan toe. Opvallende uitzondering is die verstilde passage halverwege, waaruit zich op enige moment Lencastres melancholieke klank losmaakt. Als rook kringelt het geluid omhoog, tot verderop ook hier de spanning oploopt.

De twee andere albums zijn beide studioalbums. ‘Defiant Illusion’ vangt aan met het titelstuk. Dromerige, enigszins slepende, maar ook vrij duistere klanken van Santana, Do Mar en Almeida en verderop van Lencastre op tenorsax, wiens klank gaandeweg een steeds prominentere plek in het klankbeeld krijgt. Spanning ook in ‘Graceful Graziela’, met name door de verrichtingen van Almeida en Santana. En ook hier valt verderop Lencastre op met zijn broeierige spel. En heel bijzonder klinkt het duet tussen Almeida en Do Mar. Met ‘4 Is More’ laat het kwartet horen zelfs enigszins melodieus te kunnen klinken, een bijzonder aangename compositie. In ‘The Way of Zen’ staat het intieme geluid centraal, passend bij de titel. Percussieve klanken van Almeida en zo te horen ook van Do Mar. En verderop voegen de andere twee musici zich erbij voor een indringend klanklandschap. Al even boeiend en innemend klinkt ‘Side to Side’, met name door de spannende bijdrage van Santana. Tot slot valt Lencastres boeiende spel op in het afsluitende ‘Untapped Storytellers’.

De constante op deze drie albums is dus de saxofoon, alleen op ‘Tongues of Flames’ niet in handen van Lencastre maar van Costa. Maar het is die andere bassist, Faustino, die mag beginnen in de eerste van drie lange stukken: ‘Raw’. Met voorzichtige, innemende pizzicato bewegingen, waar Costa zich even verderop bijvoegt, met een wat schuchter, verkennend geluid, heel anders dan dat van Lencastre. Valinho volgt, Pinheiro volgt, die laatste met bescheiden, maar tegelijkertijd duidelijk aanwezig pianospel. Lang rustig blijft het echter niet, het stuk heet tenslotte niets voor niets ‘Raw’. Verderop gaan de teugels los en loopt de spanning op. Tot net iets over de helft Costa even adempauze neemt en de overige drie musici overstappen op een gemankeerd, maar bijzonder boeiend ritme. En een genot is die knarsende contrabas van Faustino. Onstuimige klanken ook in het relatief korte titelstuk ‘Tongues of Flame’ en in het enige andere stuk dat dit album telt: ‘If We Dance’, waarop het volgens mij overigens lastig dansen is. Maar het stuk bevat wel prachtige passages van Pinheiro, expressief en innemend, van Faustino, heerlijk krassend en kreunend en tot slot ook van Costa, zijn klanken alle kanten op schietend.”

Earlier on this month we released 3 new albums on our label which are still fresh and hungry for your ears. Definitely not to be missed as the 3 releases highlight a portion of how great the Portuguese free impro/jazz scene. Order here.

Dutch magazine MOORS MAGAZINE just published their review of LEMADI TRIO’s TRYPTOPHAN SUITE release and it’s very good. The album is available through our bandcamp store.

“Het Lemadi Trio speelde op 1 mei 2023 voor het eerst samen, en dat op een tamelijk ongewone plek, namelijk in een garage in het Limburgse dorp Neeritter, waar regelmatig concerten worden gehouden in het kader van Jazzblazzt. Het is een ruimte waar maar een zeer beperkt publiek in kan (wij hebben er ooit Spinifex zien optreden) maar dat op een merkwaardige manier zeer inspirerend blijkt te zijn.

De Portugese saxofonist José Lencastre speelde samen met de Belgische gitarist Dirk Serries en pianiste Martina Verhoeven, die dit keer speelde op de elektrische cunar piano. Improvisatie, free jazz, avant-garde, noem het wat je wil, het is gewoon een kwestie van die virtuoze musici die het heerlijk vinden om samen muzikaal op avontuur te gaan. En als luisteraar mag je meegenieten, want er zijn opnames gemaakt, waardoor het debuutalbum van het Lemadi Trio een feit is.

In 2024 gaan de drie op tournee, en als je dit album, Tryptophan Suite,  gehoord hebt wil je een concert bij jou in de buurt absoluut niet missen, lijkt me. Het album is spannend van begin tot eind, met fluisterzachte passages en wilde stukken, en altijd goed tot meesterlijk. En, wat ik verbazingwekkend vind aan dit soort geïmproviseerde muziek, hij wordt bij elke draaibeurt beter – er werd dus blijkbaar zo geconcentreerd gespeeld dat er veel binnen dat kleine uur bij elkaar kwam dat enige tijd nodig heeft om door de luisteraar weer ontrafeld te worden. Geen muziek voor luie luisteraars, maar als je hier met open oren voor gaat zitten word je rijkelijk beloond.”