NWOJ0075

KEUNE SERRIES TAYLOR – CLOSER AND BEYOND
digital

I
II
III
IV

Stefan Keune : sopranino, alto sax
Dirk Serries : archtop guitar
Benedict Taylor : viola

Photography by Martina Verhoeven / martinaverhoeven.com
Executive label director : Dirk Serries.

This is a digital-exclusive A New Wave Of Jazz release (nwoj0075).

REVIEWS

“De Duitse saxofonist Stefan Keune, de Britse violist Benedict Taylor en de Belgische gitarist Dirk Serries hadden in september 2022 al eens samen gespeeld voor een concert in jazzclubPlusEtage in Baarle-Nassau, daarna konden ze nog tijd boeken voor een Sunny Side Inc. Studio sessie. Op zondag 1 oktober 2022 stapten ze die ruimte binnen voor een spontaan trio-concert, met drie spelers die niet alleen duidelijk op scherp staan, maar die er ook duidelijk heel veel zin in hebben. Dat leverde een album op in de digitale reeks van het label New Wave of Jazz waar ik meteen bijzonder enthousiast van werd. Er wordt hier in huis verschillend op gereageerd, moet ik eerlijk zeggen – een bezoeker zei beleefd dat dit muziek was voor liefhebbers met een “aquired taste”, mijn huisgenoot loopt hier gillend bij weg en persoonlijk zit ik van de eerste tot de laatste noot te genieten. Als je even moet wennen is dat dus heel begrijpelijk, maar luister gewoon eens met open oren naar de fragmenten uit de vier stukken die ik je hier laat horen, en beluister ze dan liefst nog een paar keer achter elkaar, dan zul je horen dat de schijnbare chaos vooral een buitengewoon geanimeerd muzikaal gesprek is tussen drie musici die elkaar uitdagen, aanvullen en opjagen. De muziek is daardoor constant spannend, maar ook bijzonder vrolijk, grappig en verrassend. De drie maken een muzikale ontdekkingsreis die je als luisteraar verbluft mee mag maken, en wat mij betreft is dat een bijzonder groot genoegen.” Moors Magazine

“Jon Corbett once said that in the sometimes hermetic world of free improvised music, there are contrasting tendencies between fragmentation and blending. In the 1970s in particular, there was a certain ‘schism’ between jazz musicians and non-jazz musicians, which has continued to exist until today, as can be seen, for example, in Mats Gustafsson’s and Thurston Moore’s duo or Peter Brötzmann’s collaborations with Last Exit or Oxbow. However, some musicians are also drawn to like-minded colleagues who share their musical philosophy, their aesthetic goals, and their taste. And there is nothing negative about that. Stefan Keune is one of these musicians. For example, he enjoys playing with guitarists who share his view of freely improvised music – a style more closely aligned with European free improvisation than with classical (free) jazz. In the mid 1990s, he approached John Russell because he liked his guitar sound so much. “I always thought his 1930s Epiphone guitar with steel strings and his dental acrylic pick were great,” he says, and indeed, Russell’s sound was unique and suited Keune’s delicate, irritated, disturbed tone. Then there are also recordings with his old friend Erhard Hirt, with whom he plays in Xpact and the King Übü Orchestrü , but whose approach is completely different because it’s based on electronics and the preparation of the instrument. Finally, Keune’s latest project at the Moers Festival with Damon Smith and Sandy Ewen is also different, although the guitarist also prepares her guitar with objects and uses effects devices and two amplifiers. On Closer and Beyond, he has joined Dirk Serries. Serries (guitar) and Benedict Taylor (viola) have played with each other frequently, and since Stefan Keune has a penchant for string instruments anyway – whether bass, guitar, violin, or viola – this trio was somehow a natural fit. And of course it comes as no surprise that the three harmonize wonderfully. After a brief period of feeling each other out, quick, excited movements set in, and the musical molecules whirl around in a frenzy. Sharp contrasts – especially between Taylor’s longer, sweeping notes on the one hand and Keune’s hard riffs and Serries’ Derek-Bailey-inspired, sometimes brittle playing on the other – meet contemplative phases (right in the first piece after three minutes). But more often than not, the players dart around each other, into each other, and away from each other. The most interesting moments, however, are those of silence, when Keune escapes into barely hearable, extremely high registers or when delicate breaths meet the gentle scratching sounds of the guitar and long notes of the viola only to start again at breakneck speed (both also in the first piece). This varied play of sonic ricochets is hidden across four tracks, with Serries providing the textures, Taylor the verbosity, and Keune the hectic and breathless figures. Since no one pushes themselves into the spotlight, tension and dynamics are always guaranteed. The highlight of the studio recording is the last piece, in which the ideas and playing styles of the first three tracks culminate. Keune’s saxophone wanders wonderfully between Taylor’s bowed lines and Serries’ blurred chords. The timing is perfect, creating pure beauty in dissonance. If you like European improvised music in the sense of sound exploration, this album is for you. A definite recommendation.” Freejazz Blog

“KEUNE SERRIES TAYLOR Closer and Beyond (A New Wave Of Jazz, nwoj0075, DL): Stefan Keune spielt hier an Sopranino- & Altosax in Anderlecht mit dem nwoj-Macher Dirk Serries an Archtop-Gitarre und mit dem britischen Bratscher Benedict Taylor. Der ist ein erprobter Spielgefährte von Serries, zu zweit, in Tonus oder SETT. Und ein Komponist (zusammen mit Naren Chandavarkar) von Scores für indische Filme und Serien, der sich das Herz der Bollywood-Diva Radhika Apte eroberte. Keune in seiner in Xpact und im King Übü Örchestrü widerhallenden und mit Lash & Noble originalgetreu vertieften Affinität zum Brit-Plonk quiekt, keckert, girrt, sprudelt hier nicht umsonst ausnehmend schillernd und quietschfidel. In Serries struppiger Ästhetik findet er nämlich einen Anklang an John Russell, mit dem der Oberhausener eng verbunden gewesen ist. Taylor unterstreicht das mit gewetzten und glitchigen Lauten, herben Kratzern, flötenden, zwitschernden, schmatzenden Strichen. Und deutet mit sonoren Klängen an, dass der Abstand zu den euphonen Gefilden ein bewusster ist. Serries harkt, bekrabbelt, beprickelt die Saiten, pocht an den Korpus. Die dreistimmige Action streift immer wieder lustvoll ins Kakophone und Turbulente, als hyperkinetisches Action Painting, nicht als Farbfeldmalerei. Die Laute umflattern und umtanzen den Pollock-Pol wie delirante Motten auf Speed. Doch solange dieser Pol für Freiheit und Vitalität steht… [BA 131 rbd]” Bad Alchemy

“Trio acoustique saxophone, guitare & alto (viola) éclaté. Stefan Keune joue ici des sax alto et sopranino, Dirk Serries de la guitare archtop (chevalet) et Benedict Taylor de l’alto. Rappelons que Stefan Keune a joué et enregistré avec le guitariste John Russell depuis les années 90 (Frequency of Use / NurNichtNur) Cette expérience radicale entre corde et anche s’est prolongée récemment dans un trio avec Dirk et Benedict s’est prolongée récemment lors d’un concert à Baarle Nassau enregistré et inclus dans un triple CD intitulé Live At Plus Étage (a new wave of jazz anwoj0060). La partie est remise dans ce nouvel album en trio enregistré en 2022 au Studio Sunnyside à Bruxelles. Je pense sincèrement que Stefan Keune se situe parmi les saxophonistes chercheurs « post Evan Parker » qui explorent toutes les ressources sonores de leur instrument (harmoniques extrêmes, « morsures » , doigtés fourchus, vocalisations, On songe à Michel Doneda, Urs Leimgruber, John Butcher, Jean-Luc Guionnet, Georg Wissel mais aussi les pratiques les plus extrêmes de Steve Lacy ou Anthony Braxton. Les phrasés staccato et les morsures soniques de Stefan Keune se meuvent avec une articulation ultra-véloce, déchiquetante, exaspérée, tordant le cou inexorablement à la notion de mélodie. Cela cadre parfaitement au jeu inquisiteur de Benedict Taylor à l’archet qui nous fait entendre une variété étonnante de frottements tout à tour ultralégers, vocalisés, saturés, fantomatiques, harmoniques torturées, en glissandi voilés ou expressifs ou encore des tournoiements affolés. S’ajoutent à cela les clusters et cascades de notes entrechoquées, bruissements métalliques, frictions des cordes sur la touche de la guitare de Dirk Serries, le responsable de a new wave of jazz. On peut y trouver des instants parsemés de silence aux détails infinis, pointillistes étirés comme si le temps allait s’arrêter. La concentration des musiciens construit une toile aux ramifications étoilées et distendues, ou un flux échancré ou dense, compressé dans un crescendo à la fois statique et hyper mouvant,…
Un excellent trio d’improvisation qui nous change du sempiternel et rituel assemblage saxophone contrebasse batterie…. Et ici le saxophoniste est un phénomène tout à fait particulier incarnant l’art sonore « abstrait » du saxophone et il a du mérite car le saxophone sopranino qu’on entend très souvent ici est un engin compliqué à manipuler. Le violoniste est un as de l’alto dont la manière et le style personnel est immédiatement reconnaissable par la finesse du jeu à l’archet qui semble à peine toucher les cordes tout en les pressant sur la touche pour en altérer la sonorité. Et l’alto demande un réel effort technique et sensible, plus malaisé à jouer à ce régime. Et donc, suivant Dirk Serries depuis plusieurs années, je mesure les progrès sensibles de ses interventions en interagissant à très bon escient tout en propulsant la furie de ses deux collègues. Excellent.” Orynx-Improv’AndSounds

“The pan-European free improvising trio of German sopranino and alto sax player Stefan Keune (of XPact and the King Übü Örchestrü), Belgian guitarist Dirk Serries (who runs the A New Wave Of Jazz label), and British violist Benedict Taylor (of London Improvisers Orchestra) first performed at the A New Wave Of Jazz Live Event at PlusEtage in Baarle-Nassau, The Netherlands, in April 2022 (Live at PlusEtage Volume 1, A New Wave Of Jazz, 2023). Six months later, this trio recorded Closer and Beyond at the  Sunny Side Inc. Studio in Anderlecht, Belgium. Serries’ partner, Martina Verhoeven, took the cover photo.

Series and Taylor collaborated extensively on many projects over the last decades, including on duo albums (the most recent one, Obsidian, Creative Sources, 2023). Taylor, like Keune, collaborated with the late British free improvising guitarist John Russell. Closer and Beyond offer four untitled improvisations leaning into the chamber yet uncompromising, spiky side.

Keune, Serries, and Taylor’s interplay is immediate, urgent, and organic. They challenge each other, never settle on familiar courses, and are determined to exhaust the magic of the art of the moment. It is an elaborate dance of three intrepid improvisers, with no safety net, moving seamlessly and between control and surrender, eruptive attacks and silences, and timbral searches and brief textures, and deepening their restless, searching dynamics as this studio session progresses, until the last intense and cathartic fourth piece.” Salt Peanuts

“Troje vitalnih kolega, istomišljenika koji dele istu muzičku filozofiju, estetske ciljeve i ukus – alt i sopranino saksofonista Štefan Kojne, gitarista Dirk Seris i violista Benedikt Tejlor su u stalnoj potrebi za istraživanjem krajnjih mogućnosti instrumenta, putem stimulativnog zvučnog eksperimenta i kaleidoskopskog pristupa muzičkom toku. Početkom oktobra su za produkciju A New Wave of Jazz Dirka Serisa objavili snimke na digitalnom albumu „Closer and Beyond” koji govore u prilog njihovoj koncentraciji na mikrotonalnu izražajnost, delikatnu soničnu krhkost i uznemireni ton, u turbulentnoj ali lepršavoj i slobodnoj intimnoj priči zavidnog stepena zajedništva.” Improvizorijum

“Niemieckiego saksofonistę Stefana Keune’a, belgijskiego gitarzystę Dirka Serriesa i brytyjskiego altowiolinistę Benedicta Taylora znamy doskonale, wysłuchaliśmy miliona płyt z ich udziałem, a każda nowa raduje w dwójnasób. Zwłaszcza, że ta trójka chyba nigdy wcześniej nie grała ze sobą w takiej konfiguracji, a przynajmniej fakt ten nie został udokumentowany fonograficznie.

Trafiamy na zacne łamy wydawnictwa The New Wave Of Jazz, które w tym roku udostępnia nagrania jedynie w formie digitalnej. Wiadomo, że czasy są ciężkie pod każdym adresem na świecie. 

Closer and Beyond, to nagranie studyjne powstałe w najbardziej typowym dla labelu i jego szefa miejscu. Jest bezwzględnie swobodną improwizacją, podzieloną na cztery części, z których ta pierwsza trwa ponad siedemnaście minut, a trzy kolejne są nieco krótsze. Z odsłuchem całości uwiniemy się tuż przed upływem trzech kwadransów.

Szmery na gryfach gitary i altówki, mikro zdarzenia na dnie tuby najmniejszego z saksofonów – wszystkie te fonie z miejsca ze sobą interferują tworząc strumień otwarcia, który bez zbędnej zwłoki nabiera kontrolowanej masy. Wystarczy jednak ułamek sekundy, by muzycy wyhamowali i rozpoczęli żmudny proces poszukiwania ciszy. Struny gitary są teraz szorstkie, frazy saksofonu wyjątkowo ulotne, ale na swój sposób dzikie i nieokiełznane, z kolei wyszarpywane spomiędzy strun post-melodie altówki wydają się półpłynne, niekiedy zaczepne. Narracja lubi przybierać formę mikrotonalną, bywa minimalistyczna, czy wręcz redukcjonistyczna, ale też bez trudu wchodzi na falę wznoszącą i rozbłyskuje mocą kolektywnego dźwięku. Co do zasady, w trakcie pierwszej części albumu te drugie sytuacje zaliczyć możemy raczej do incydentalnych. Wraz z upływem czasu na gryfie altówki coraz częściej pojawiają się śladowe porcje melodii. Narracja ma także fazy duetowe, choć trwają one ledwie po kilkadziesiąt sekund. Dopiero w końcowej fazie nagrania muzycy poodnoszą temperaturę improwizacji, wydychają większe porcje powietrza, silniej dociskają struny.

Druga opowieść zaczyna się bardzo dynamicznie, jest głośna, upstrzona brudnymi melodiami, już nie tylko altówki. Po kilku pętlach zaskakująco bezboleśnie zastyga na pojedynczych frazach mniejszego ze strunowców. Narodziny nowego wątku zdają się być wyjątkowo urokliwe, szyte wszakże z umiarem i dramaturgiczną wstrzemięźliwością. Finał tej części płyty pełen jest zdrowych emocji, nasączony wyjątkową śpiewnością, posmakiem post-baroku. Trzecia improwizacja pleciona jest z filigranowych fraz, które obleczone kameralnym wytłumieniem nabierają tajemniczej taneczności. Całość gęstnieje, nabiera melodii, a potem zmysłowo dogasa. Początek ostatniej części, to szmer i drżenie. Mikrozgrzyty, subtelne obtarcia, strzępy melodii – wszystko to po niedługiej chwili łapie dynamikę, czyniąc flow ostrym, nawet drapieżnym. Po osiągnieciu zaplanowanego szczytu, improwizacja cudownie obumiera – gitara repetuje, altówka szumi, sopranino wydaje ostatnie tchnienia.” Spontaneous Music Tribune