NIEUWE NOTEN is back with a combined review of our latest 3 albums. The albums are still available here. Check them out and read the review (in Dutch though) here below.

“Ik benoemde reeds eerder dat A New Wave of Jazz, het platenlabel van Dirk Serries al lang niet meer louter een platform is voor het uitbrengen van zijn eigen muziek. Zo is Serries zelf, met zijn partner Martina Verhoeven, slechts op één van de drie van de meest recente albums van dit label te horen: ‘Tryptohan Suite’, als onderdeel van het nieuwe Lemadi Trio dat het stel vormt met de Portugese saxofonist José Lencastre. Lencastre horen we ook op ‘Defiant Illusion’, samen met Carla Santana op elektronica, violiste Maria do Mar en bassist Gonçalo Almeida. Verder maakte het Garuda Trio, bestaande uit saxofonist Hugo Costa, bassist Hernâni Faustino en drummer João Valinho, samen met de pianist Rodrigo Pinheiro het album ‘Tongues of Flames’.

Maar laten we beginnen met dat Lemadi Trio, met als bijzonderheid dat we hier Verhoeven horen op een elektrische piano van het merk Crumar, stammend uit begin jaren ’70 van de vorige eeuw, iets waar ik haar nog niet eerder op betrapte. Serries horen we natuurlijk op gitaar en Lencastre op altsax. De opnames van een liveoptreden in Neeritter, georganiseerd door het onvolprezen JazzBlazzt, één van die weinige nog bestaande podia voor het echte experiment. En experimenteel ging het er op deze Dag van de Arbeid, vorig jaar zeker aan toe. Ter zijde: Wat zegt het overigens dat wij de verjaardag van de koning vieren en de Belgen aandacht besteden aan de arbeider? Maar goed, terug naar de verrichtingen van deze drie musici, die na enige schermutselingen in een soort gemankeerd ritme belanden, onder leiding van Lencastre, waarbij opvalt dat de metalige klank van die Crumar piano mooi samenvalt met die van Lencastres altsax. De tweede set verschilt hier niet wezenlijk van, al gaat het er hier meestal wat minder gestructureerd aan toe. Opvallende uitzondering is die verstilde passage halverwege, waaruit zich op enige moment Lencastres melancholieke klank losmaakt. Als rook kringelt het geluid omhoog, tot verderop ook hier de spanning oploopt.

De twee andere albums zijn beide studioalbums. ‘Defiant Illusion’ vangt aan met het titelstuk. Dromerige, enigszins slepende, maar ook vrij duistere klanken van Santana, Do Mar en Almeida en verderop van Lencastre op tenorsax, wiens klank gaandeweg een steeds prominentere plek in het klankbeeld krijgt. Spanning ook in ‘Graceful Graziela’, met name door de verrichtingen van Almeida en Santana. En ook hier valt verderop Lencastre op met zijn broeierige spel. En heel bijzonder klinkt het duet tussen Almeida en Do Mar. Met ‘4 Is More’ laat het kwartet horen zelfs enigszins melodieus te kunnen klinken, een bijzonder aangename compositie. In ‘The Way of Zen’ staat het intieme geluid centraal, passend bij de titel. Percussieve klanken van Almeida en zo te horen ook van Do Mar. En verderop voegen de andere twee musici zich erbij voor een indringend klanklandschap. Al even boeiend en innemend klinkt ‘Side to Side’, met name door de spannende bijdrage van Santana. Tot slot valt Lencastres boeiende spel op in het afsluitende ‘Untapped Storytellers’.

De constante op deze drie albums is dus de saxofoon, alleen op ‘Tongues of Flames’ niet in handen van Lencastre maar van Costa. Maar het is die andere bassist, Faustino, die mag beginnen in de eerste van drie lange stukken: ‘Raw’. Met voorzichtige, innemende pizzicato bewegingen, waar Costa zich even verderop bijvoegt, met een wat schuchter, verkennend geluid, heel anders dan dat van Lencastre. Valinho volgt, Pinheiro volgt, die laatste met bescheiden, maar tegelijkertijd duidelijk aanwezig pianospel. Lang rustig blijft het echter niet, het stuk heet tenslotte niets voor niets ‘Raw’. Verderop gaan de teugels los en loopt de spanning op. Tot net iets over de helft Costa even adempauze neemt en de overige drie musici overstappen op een gemankeerd, maar bijzonder boeiend ritme. En een genot is die knarsende contrabas van Faustino. Onstuimige klanken ook in het relatief korte titelstuk ‘Tongues of Flame’ en in het enige andere stuk dat dit album telt: ‘If We Dance’, waarop het volgens mij overigens lastig dansen is. Maar het stuk bevat wel prachtige passages van Pinheiro, expressief en innemend, van Faustino, heerlijk krassend en kreunend en tot slot ook van Costa, zijn klanken alle kanten op schietend.”

Earlier on this month we released 3 new albums on our label which are still fresh and hungry for your ears. Definitely not to be missed as the 3 releases highlight a portion of how great the Portuguese free impro/jazz scene. Order here.

Dutch magazine MOORS MAGAZINE just published their review of LEMADI TRIO’s TRYPTOPHAN SUITE release and it’s very good. The album is available through our bandcamp store.

“Het Lemadi Trio speelde op 1 mei 2023 voor het eerst samen, en dat op een tamelijk ongewone plek, namelijk in een garage in het Limburgse dorp Neeritter, waar regelmatig concerten worden gehouden in het kader van Jazzblazzt. Het is een ruimte waar maar een zeer beperkt publiek in kan (wij hebben er ooit Spinifex zien optreden) maar dat op een merkwaardige manier zeer inspirerend blijkt te zijn.

De Portugese saxofonist José Lencastre speelde samen met de Belgische gitarist Dirk Serries en pianiste Martina Verhoeven, die dit keer speelde op de elektrische cunar piano. Improvisatie, free jazz, avant-garde, noem het wat je wil, het is gewoon een kwestie van die virtuoze musici die het heerlijk vinden om samen muzikaal op avontuur te gaan. En als luisteraar mag je meegenieten, want er zijn opnames gemaakt, waardoor het debuutalbum van het Lemadi Trio een feit is.

In 2024 gaan de drie op tournee, en als je dit album, Tryptophan Suite,  gehoord hebt wil je een concert bij jou in de buurt absoluut niet missen, lijkt me. Het album is spannend van begin tot eind, met fluisterzachte passages en wilde stukken, en altijd goed tot meesterlijk. En, wat ik verbazingwekkend vind aan dit soort geïmproviseerde muziek, hij wordt bij elke draaibeurt beter – er werd dus blijkbaar zo geconcentreerd gespeeld dat er veel binnen dat kleine uur bij elkaar kwam dat enige tijd nodig heeft om door de luisteraar weer ontrafeld te worden. Geen muziek voor luie luisteraars, maar als je hier met open oren voor gaat zitten word je rijkelijk beloond.”

Did you know you can also subscribe to our archive recordings ?

A NEW WAVE OF JAZZ is not about jazz music, persé, but more about a philosophy. A style, an approach, a modus operandi in communicating between artists, label and audience. A platform for all experiments and sound exchanges between the affiliated musicians on the label, from full-on free improvisation to minimalism. However this creativity lives between the cracks and is fully DIY so we’re setting up this VIP membership for the devotees among you.

Your membership (only 42 EUR per year) will help us to support future releases, concerts and projects. In return you will get access to new releases (digitally) and exclusively for members our vault of unreleased live recordings, home sessions, album outtakes.

newwaveofjazz.bandcamp.com/vip-membership

VITAL WEEKLY just reviewed our 3 newest releases. The albums are available through bandcamp, click here.

“From the next release, with four players, I only heard of Goncalo Almeida (double bass) before. The other players are Carla Santana (electronics), Josè Lencastre (alto and tenor sax), and Maria do Mar (violin). They recorded eight pieces in a studio in Abóboda in October 2022. Spoiler alert: the Portuguese connection continues. This is more what I expect from A New Wave Of Jazz; it’s improvised music, which goes without saying, but by adding, for instance, electronics as an oddball, Here too, the saxophone plays a reasonably traditional role, just as the other instruments; again, there is nothing of that ‘my instrument is an object’ approach with these musicians. The contrast between the electronic side and the acoustic works quite well; the latter platy, at times, small melodic phrases, maybe as to mark a difference between the more abstract electronic side. I don’t know what these electronics are, but my best guess would be modular electronics. Sometimes, everybody leans towards a more abstract side, with carefully bending strings, small notes, and sparsely scattered silence. Throughout, the music sounds very controlled and quiet. It’s not easy to say this is because everyone is looking at each other, afraid to disturb the controlled music, maybe too restricted, but it can also be their intention to play the music in this controlled manner. This works quite well in a piece called ‘The Way Of Zen’ (perhaps an easy title). The hectic and chaos that sometimes comes with improvised music is also part of this, but it somehow works well.” Vital Weekly – The Netherlands

“While playing the CD by the Garuda Trio and Rodrigo Pinheiro, few can be classified as ‘jazz’ releases despite the label bearing the name jazz. The big disclaimer is, of course, that I am not an expert by any standard. I have to take such matters at face value, or as much I believe them to be. The trio’s lineup is Hugo Costa (alto saxophone), Hernani Faustino (double bass) and Joao Valinho (drums), guested by Rodrigo Pinheiro on piano. That already means ‘a jazz line up’, even when the result is more free jazz than trad jazz. However, again, warning: novices are piping an opinion, and their approach is also traditional in the free tradition. Each instrument sounds as expected, and while the 39 minutes are chaotic, playing these instruments is reasonably traditional. The three pieces were recorded in a studio in Lisbon in July 2022, and I am still determining how much of this is ‘live’ and how much is ‘edited’. What I found particularly noteworthy is that the saxophone is the instrument that is most up front, and the drums are relatively low in the mix. I wish that would have been different. Stylistically, this is the kind of music I have the most difficulty with; as a reviewer, it is complicated to review (see above), and as a listener, I can appreciate and enjoy the music’s raw energy.” Vital Weekly – The Netherlands

“Labelboss Dirk Serries plays (electric) guitar with the Lemadi trio. Le as in Jose Lencastre (alto sax), Ma as Martine Verhoeven (crumar piano) and Di for Dirk. They performed together for the first time on May 1st, 2023, at Jazzblazzt in Neeritter, The Netherlands, and the results were of such a kind that a release was needed. There are two pieces on this CD, spanning 51 minutes of music, so, the entire recording of that day. They lean towards the first CD I reviewed here by Serries’ label, with a dominant role for the saxophone, although it isn’t among the wind instruments I love most. That’s a pity, as I especially like what Verhoeven is doing here on the electric Crumar piano. Her tones are light, like snowflakes, with the possibility to change the tone. Serries knows how to isolate guitar tones, unlike snowflakes, but unspecified events and short attacks on isolated strings. This makes for a significant interaction, which I enjoyed very much, even in their most free jazz moments. But the omnipresence of the wailing saxophone is too much at times. When all three decide to go for an all-chaotic blast, it works fine; that’s where I enjoy saxophones best, which is the same in this case. It’s not babad, but it’s too much for me at times.” Vital Weekly – The Netherlands