Courtesy of critic Georges Tonia Briquet, our latest 2 releases just got a review on the JAZZ’HALO website. Both albums are still available through our bandcamp store.

“Geen naam van een advocatenkantoor of niet de titel van een vergeten aflevering uit het repertoire van Monty Python deze ‘Zwosch, Zwosch & Zwosch’. Het betreft het triumviraat van Carlos “Zingaro” (viool), Guilherme Rodrigues (cello) en José Oliveira (percussie) dat de inspiratie haalde bij de Duitse dadaïstische collagekunstenaar en klankengoochelaar Kurt Schwitter. Deze drie improvisators “pur sang” uit de Portugese scene doen hem alle eer aan met de opname. Ze gebruiken wat percussie en geschuifel over snaren als introductie van dit concert dat plaatshad op 30 juli 2021 tijdens het Festival DME in Lissabon. Doodse stilte langs de kant van het publiek en een steeds complexer kluwen van akoestische klanken op het podium. Indrukwekkend hoe deze muzikanten met een minimum aan gereedschap een gelaagde en ingenieuze structuur opbouwen. Of hoe ze hedendaagse kamermuziek ogenschijnlijk nonchalant koppelen aan doorgedreven impro. Soms lijkt het of ze over elkaar heen struikelen maar elke beweging of uithaal geeft aanleiding tot een nieuwe gecalculeerde zet.
Voor nadere kennismaking met het trio verwijzen we naar de hoestekst van Guy Peters. Van daaruit is het een kwestie om de interessante discografie van de drie uit te pluizen. Dit leidt tot connecties met onder meer Paul Lytton, Joëlle Léandre en Peter Kowald.” Jazz’Halo – Belgium

“Op het eerste luik van deze dubbel-cd (‘Hunt At The Brook Again’) treden Tom Jackson (klarinet), Benedict Taylor (altviool) en Daniel Thompson (akoestische gitaar) aan. Van bij de eerste noten wordt het bordje “actie” bovengehaald. Al even snel ruilen ze de actie echter in voor een omzichtige uitwisseling om nadien een nieuwe tempowissel in te lassen. Het trio blijft zo gedurende vijftig minuten stroomstoten aan elkaar rijgen. Snarengetokkel en intens gepluk vullen de even koortsachtige klarinettonen aan.
Ze deinzen er niet voor terug om tot extremen te gaan zoals in ‘Second Movement’ (ongeveer na tien minuten) of aan het begin van ‘Fourth Improvisation’. In ‘Fifth Improvisation’ lijkt het zelfs of ze zich gaan “outen” als heuse rockers. Daar tegenover zijn er wat luchtigere en speelsere passages, meestal zelfs in hetzelfde “nummer”.
Voor het tweede deel (‘Hunt At The Brook With Neil Metcalfe’, 46’10) kregen ze het gezelschap van fluitist Neil Metcalfe. Geen drie plus een maar een hecht kwartet dat duidelijk een gelijkgestemde visie heeft en maar al te graag musiceert aan de hand van berekende toevalligheden. Concreet betekent dit dat ze continu kiezen voor het verweven van bevreemdende richtingen en samenvoegingen. Korte stiltemomenten maken hier deel van uit. Bovenal overtreft de verbeelding het pragmatische.”